Professor Taeldeman postuum ereburger

De gemeenteraad van Oosterzele heeft op voorstel van Open Vld plus unaniem de titel van ereburger postuum toegekend aan Prof. Johan Taeldeman. Binnenkort herdenken we zijn 3e overlijdensverjaardag.

Johan Taeldeman (Maldegem-Kleit, 23 december 1943 – Balegem, 31 oktober 2017) was een Belgische taalkundige, die woonachtig was in Oosterzele en ook actief meewerkte om het Oosterzeels erfgoed mee in beeld te houden. Hij publiceerde veel over de Nederlandse fonologie en de Vlaamse dialecten.

Johan Taeldeman bij de voorstelling van het Woordenboek van de Oosterzeelse dialecten eind 2011

Taeldeman studeerde aan de Universiteit van Gent Germaanse filologie tot 1966. In 1976 werd hij er doctor in de letteren en de wijsbegeerte. Hij bleef lesgeven aan de UGent, waar hij Nederlandse taalkunde gaf. In 1995 werd hij lid van de Koninklijke Academie voor Nederlandse Taal- en Letterkunde (KANTL) in Gent.

Van 1996 tot 1999 was hij voorzitter van de Koninklijke Zuid-Nederlandse Maatschappij voor Taal- en Letterkunde en Geschiedenis. In 2001 werd hij doctor honoris causa aan de Université de Liège. Aan de UGent ging hij op 1 oktober 2004 met emeritaat. Als waardering voor zijn werk brachten tientallen bevriende taalkundigen het boek Schatbewaarder van de taal: Johan Taeldeman uit.

Hij was ondervoorzitter van de KANTL in 2006 en voorzitter in 2007. Naast talloze wetenschappelijk artikelen, schreef hij ook verschillende tijdschriftartikelen en boeken over fonologie en dialecten.

Taeldeman gaf ook meermaals kritiek op de achteruitgang van het taalgebruik op televisie in Vlaanderen. In 2007 verzette hij zich in een opiniestuk “Het Vlaamse taallandschap verschraalt” in De Standaard tegen de oprukkende tussentaal en pleitte hij voor de groei en bloei van een ‘Belgische’ variëteit van de Nederlandse standaardtaal.Tijdens zijn emeritaat bracht Professor Taeldeman het Oosterzeels Dialect in beeld. I.s.m. Erfgoedcel Viersprong Land Van Rode en de Oosterzeelse seniorenraad bracht hij in  2011 het  “Woordenboek van de Oosterzeelse dialecten” uit. Daarover zei hij het volgende:

‘Als ik rustig aan het wandelen ben door Balegem, leg ik mijn oor te luisteren. En dan hoor ik eigenlijk iets heel eigenaardigs. Er wordt bijna geen dialect meer gesproken, en dat is een verschijnsel in heel in Oost-Vlaanderen. En dus ook in Oosterzele wordt het dialect niet meer doorgegeven. Er is blijkbaar een soort schaamte ontstaan, en dus gaan de mensen maar een soort tussentaaltje spreken. Ouders geven het dialect niet meer door aan hun kinderen. Als je hen dan vraagt waarom ze geen Balegems, of Oosterzeels praten, dan hoor je vaak de opmerking we mogen niet van onze kinderen. Het dialect wordt een slaapkamertaal voor de ouders, voor ‘s avonds als de kinderen het niet horen Dat is een veeg teken, want als een taal een marginale stempel krijgt, is het vijf voor twaalf. Het is dringend. Iedere (oudere) Oosterzelenaar die sterft, neemt een stukje taalkundig erfgoed met zich mee.’

Zijn werk, waarmee hij de Oosterzeelse woordenschat verzamelde resulteerde in een boek van 260 pagina’s waarin alle domeinen van het leven komen aan bod, van sport en spel tot fauna en flora, van verkeer tot voeding, van het weer tot het openbare leven.
Eerder maakte hij in 2005-2006  in het kader van een erfgoedproject met de vzw Erfgoedhuis, de Landelijke Gilde Balegem, de Stichting Levend Erfgoed en de gemeente Oosterzele werk van een inventaris van de duiventaal.

Eind deze maand herdenken we de 3e overlijdensverjaardag van Johan Taeldeman. Het werk van Professor Taeldeman rond het Oosterzeelse dialect mag dus niet onderschat worden. Hij was ook sociaal bekommerd en genoot ten volle van het onder de mensen zijn in Oosterzele, en in het bijzonder in Balegem.

Daarom kennen we aan Johan Taeldeman postuum de titel van ereburger van Oosterzele toe. Dit voorstel werd vooraf afgetoest bij de nabestaanden van Prof. Taeldeman, die dit voorstel als een mooie erkenning  zien voor zijn werk.

De beslissing viel tijdens de eerste gebroadcaste gemeenteraad van Oosterzele op 15 oktober. U kan het voorstel en debat rond de toekenning van die titel herbekijken via https://youtu.be/dq5vahyIp4Y?t=6896

Professor Taeldeman heeft nog een tijdje in Landskouter gewoond, in de Bakkerstraat.

het Woordenboek van de Oosterzeelse dialecten is verkrijgbaar bij de Erfgoedcel Viersprong (Erfgoedhuis, Sint-Antoniusplein 10 in Moortsele) voor €17,50
Share Button

Democratie tegen extremen

Onderstaande tekst is een licht geëditeerde vorm van het antwoord dat burgemeester Johan Van Durme stuurde naar een burger die vroeg om zijn input over een blogpost van meerdemocratie.be. Dit is een vzw die ijvert voor meer zeggenschap voor burgers in maatschappij en politiek. Dit is de link naar de blogpost: Is er een verband tussen virocratie en een particratie?

Democratie is het bijzonderste in onze maatschappij voor (v)rede, geluk en voorspoed. Zeker in moeilijke tijden…

Op die manier wordt het uiterst links communisme of de rechtse dictatuur die dicht bij elkaar liggen vermeden voor onze (klein)kinderen en toekomstige maatschappij. Ik ben een echte CDenV-er — de beweging.net  — omdat deze partij precies in het moeilijke midden staat.

Een democratie heeft mensen nodig. Goede bestuurders met hun fouten en goede eigenschappen. De goede eigenschappen moeten kunnen versterkt worden en hun fouten gecorrigeerd door diezelfde democratische instellingen. Scheiding der machten, controle, overleg , vrijheid van meningsuiting, …

Uiteindelijk moet er wel beslist en bestuurd worden. “Voor iedereen goed doen” lukt nooit maar goed doen voor de maatschappij is niet gelijk aan goed doen voor iedere burger en ingaan op iedere vraag.

Deze beweging “meer democratie “ is soms teveel je eigen waardevolle mening verkondigen, dan teleurgesteld aan de zijkant zitten als het niet lukt en nog hardere taal spreken. Als bestuurder kan en mag je nooit opgeven. Ik zal niet opgeven!

Johan Van Durme, burgemeester van Oosterzele

De laatste 10 jaar is het veel harder geworden

Verantwoord besturen en de mensen geen blaasjes wijsmaken wordt steeds moeilijker. Er zijn de sociale media, fysieke bedreigingen, scheldpartijen, … zelfs letterlijk aangevallen worden…. Geen respect voor politie(k).

Meer populisten die de mensen zeer graag geloven. Daar heb ik schrik van, voor mijn  (klein)kinderen.

Ik ben soms bang van de mondige burger die het niet zo vriendelijk meer zegt. Ik hou van mensen met gezond verstand dat leidt tot (v)rede zoals jullie. De nuance, de rede ebben weg. Eenvoudige, onhaalbare slogans nemen toe.

De verzuring stijgt ieder jaar  en de dijken van de rede, nuance, juiste kennis, luisteren naar elkaar , dialoog  en overleg staan onder druk.

Belasting, integratie, overheidsstructuren en klimaat zijn en blijven moeilijke thema’s. Maar verdragen en aanvaarden dat een ander, een ander gedacht of idee heeft, wordt steeds moeilijker. Uiteindelijk moeten beiden de beslissing aanvaarden en uitvoeren.

Ook zware problemen zullen een antwoord moeten krijgen in het belang van de toekomst en niet in het belang van de burger van vandaag. Dit zal samen moet gebeuren.

“De pers” draagt hierin als vierde macht ook een grote verantwoordelijkheid. Zij hebben ook commerciële belangen en bijzondere macht. De pers heeft schrik van de burger die ook “journalist op de sociale media” geworden is.

Zelfs beslissen met twee is moeilijk maar lukte wel de voorbije 35 jaar en mijn vrouw heeft veel beslist, geloof me maar….

Share Button

Welkom Bechir, Jihen, Nedhir en Zayn

Eind juni verhuisde Bechir Ben Hadj Ali met zijn gezin van Melle naar Landskouter. Als je van uit de Aalmoezenijestraat op de Lembergestraat komt, rij je bij wijze van spreken de oprit op van de villa die ze gekocht hebben in de Lembergestraat. We lichten kort toe hoe deze mensen met Arabische roots in ons dorp belandden.

De ouders van Bechir zijn van Tunesië. De broer van zijn vader was voor het werk gemigreerd naar het Roergebied. Die liet zijn jongere broer (de vader van Bechir) ook naar Duitsland komen om daar te studeren. Toen die vanuit Duitsland op bezoek was bij een zus die in Gent beland was, vond de gijzeling van Israëlische atleten tijdens de Olympische Spelen in Munchen plaats. Duitsland liet toen tijdelijk geen vreemdelingen op het grondgebied toe, waardoor hij in Gent bleef.

Geboren Gentenaar

Bechir zelf is geboren Gentenaar en werd op zijn zesde Belg. Hij woonde in Ledeberg en liep school in Merelbeke. Daar had hij het niet makkelijk als eerste student van vreemde origine. “Ik kreeg bijna elke ochtend een schop op mijn achterwerk”, zegt Bechir, “en wist nooit van wie”.

Hij studeerde boekhouding en werkt thans op de financiële afdeling van een Amerikaanse multinational in de Gentse haven. Zijn vrouw Jihen komt eveneens uit Tunesië; ze kenden elkaar via aangetrouwde familie. Jihen is van opleiding verpleegkundige/verzorgster, maar de homologatie van haar diploma loopt – ondankt dit een knelpuntberoep is – niet van een leien dakje.

De achternaam Ben Hadj Ali en betekent letterlijk “de zoon van Ali, die de hadj heeft gedaan”. De hadj is de pelgrimstocht naar Mekka die moslims minstens een keer in hun leven zouden moeten maken.

Bechir, Jihen, Nedhir en vooraan de kleine Zayn in de Lembergestraat

Bechir heeft een zoon uit een vorig huwelijk: Nedhir is 12, speelt basketbal en gaat naar het College in Melle. Bechir en Jihen hebben samen een zoontje van 4, Zayn. De familie spreekt Nederlands, Frans en Arabisch. Beroepshalve spreekt Bechir ook Engels.

Vroeger deed Bechir aan atletiek bij de Gantoise. Nu spendeert hij zijn vrije tijd met gezin en familie. In niet-coronatijden maken ze vaak uitstapjes naar Brussel of Rijsel, soms zelfs Parijs of Amsterdam. Zondagmorgen vind je hem in de slagerij van zijn ouders, in de Jacques Eggermontstraat in Ledeberg.

Maak gerust een praatje met de familie als je hen ziet!

Ben je ook nieuw in Landskouter of wil je je eigen verhaal vertellen? Laa het ons weten via post@landskouter.be.

Share Button

De Gazette van Landskouter over Basiel Van Royen

Na de landskouterse post van mei kegen de inwoners van Landskouter deze week een nieuw krantje in de bus. “De Gazette van Landskouter” is volledig gewijd aan de in 1982 overleden dorpsfiguur Basiel Van Royen. Basiel baatte lang het dorpscafé “Gemeentehuis bij Wed. Van Royen” uit met zijn zus Emma.

Dorpsfiguur Basiel Van Royen: zijn leven werd door Krista Bekaert uit de doeken gedaan in een 16-pagina tellend krantje “De Gazette van Landskouter”

De krant is samengesteld door Krista Bekaert en is voornamelijk gebaseerd op een interview die haar man Guy Vekeman in 2008 afnam bij Rachel Bekaert. Rachel is een inmiddels 98-jarige Landskouternaar op rust in Josephine Charlotte in Lemberge. Ze kende Basiel goed want hielp regelmatig in het café.

De Gazette van Landskouter, een uitgave van ‘t Seizenscafé volledig gewijd aan Basiel Van Royen

Verscheidene Landskouternaars leverden foto’s van Basiel, Emma, Rachel, het café en andere plaatjes van toen.

Het krantje werd verdeeld via het Seizoenscafé, net zoals de vorige editie van de landskouterse post. Het wordt gefinancierd via een actie waarbij Landskouternaars kunnen intekenen op een “congé-pakket”. Er is keuze uit 3 verschillende pakketten met drank en/of hapjes om de vakantie alvast in stijl in te zetten. Zie daarvoor onze afzonderlijke blogpost Congé-pakket Seizoenscafé.

Share Button

Hallo Meneer de Uil

Landskouter en kerkuilen. Een verhaal van vroeger en nu. Biologie en geschiedenis.

In Landskouter zijn de kerkuilen terug gespot. Dit voor het zesde jaar op rij! Om te broeden zochten zij de laatste jaren steeds hun toevlucht tot de linkse schouw van het pastorijgebouw. Dezer dagen is vooral het mannetje te spotten tussen 23u en 1u ‘s nachts. Hij probeert het vrouwtje te lokken dat dan een legsel produceert tussen de 4 en 7 eieren. Iedere 2 tot 3 dagen wordt er een nieuw ei gelegd dat in 29 tot 34 dagen wordt uitgebroed.

De kerkuil in Landskouter.

Te Landskouter vinden zij het ideale leefgebied waar gras en bouwland worden afgewisseld met kruidenrijke akkerranden, houtwallen, heggen of bosjes waar zij zo lekkere muizen vinden. Het mannetje is iets kleiner dan het wijfje en gaat op jacht. Het wijfje broedt alleen maar. Het voederen van de piepkuikens is toch wat speciaal. De eerste levensdagen worden de harde delen en kop van de muis verorberd door het wijfje, terwijl de zachte delen zoals ingewanden voor het jong zijn. Wie dus een dezer avonden de slaap niet kan vatten en een uiltje wil spotten i.p.v. te vangen, weet waar hij moet zijn.

Er bestaat ook een oud verhaal over een kerkuil van Landskouter. In de jaren zestig was er op het dorp nog een bakkerswinkel (A. Van de Vijver) —bekend voor zijn lekkere confituurtaarten— en een daarnaast gelegen slagerij (H. Broeckaert) die volgens zijn pancarte voor het venster ‘versch inlands vleesch’ verkocht. Alice De Paepe (Lieske) had in het avondlijke duister boodschappen gedaan in de bakkerswinkel maar keerde na enkele ogenblikken totaal ontdaan op haar stappen terug en riep de hulp in van bakkersvrouw Marcella want “er ligt een vent te slapen op het kerkhof want je hoort hem zuchten tot op straat”!

Lieske woonde in het eerste huisje van Moortsele in de Bakkerstraat (nu nr. 30) naast hoeve Gerard Stevens. Ze woonde er samen met haar zoon Gerard (1934-2019) welke ze had overgehouden aan een liefdesrelatie die, zoals vroeger meer gebeurde, haar met een pakske had laten zitten!  De bakkersvrouw trok samen met Lieske naar buiten op verkenning maar moest direct in een lachbui uitbarsten, want zoals zij reeds jaren onder de kerktoren woonde kende zij ook de geluiden errond. In de kerktoren zat namelijk een kerkuil op haar nest en dan maken zij een spookachtig geblaas en gekrijs of iets dat lijkt op menselijk gezucht. Lieske was gerustgesteld en vervolgde haar weg huiswaarts.

Op de foto Gerard De Paepe (genaamd naar zijn moeder) sleet zijn dagen in de Lembergestraat nr. 31 als gebuur van Roger Bockstaele en stierf vorig jaar in wzc OLV te Veldbloemen.

Kerkuilen zitten er niet meer doordat er bij restauratie van de kerk in de jaren zeventig draadconstructies in de galmgaten zijn geplaats ter bescherming tegen wilde duiven. Later aangebrachte nestkasten brachten geen soelaas voor een eventuele terugkeer maar dus blijkbaar wel een schouw naast de kerk.

Share Button

Interview Orville Cottenie

Orville Cottenie, zoon van voormalig CD&V schepen Paul Cottenie, werd op 14 oktober als énige N-VA’er verkozen. Omdat in het CD&V/N-VA kartelakkoord rekening gehouden werd met 3 N-VA verkozenen zal hij een zeer prominente rol spelen in het schepencollege van Van Durme IV.

Orville, hoe ben je in de politiek belandt?
Met mijn actieve vader zat politiek er bij ons al vroeg in. Mijn vader is wel CD&V’er, maar een pak liberaler dan de doorsnee christendemocraat. Ik heb al jaren een N-VA lidkaart en denk liberaal door mijn ondernemerschap. Bij de vorige gemeenteraadsverkiezingen werd ik benaderd door de N-VA, maar de mede-vennoten van de Belfius kantorencluster waar ik toen deel van uitmaakte vonden het beter dat niemand in de politiek zou stappen. Vier jaar geleden ben ik zelfstandig uitbater van een Argenta kantoor in Herzele geworden. Ik heb me toen terug aangeboden bij de N-VA. Mijn vrouw (Iris De Munter) is ex-schoonzus van de burgemeester en de zus van N-VA voorzitter Jo De Munter.

Orville Cottentie, N-VA schepen van Oosterzele

Je hebt een eigen, aparte campagne achter de rug.
Dat klopt. Als partij hebben we besloten om geen affiches met individuele foto’s in het straatbeeld te plaatsen. Enkel op de auto of in de eigen tuin. Daarnaast was iedereen vrij. Ik heb zo’n 3.500 huisbezoeken afgewerkt tussen juni en de verkiezingen in oktober, veelal samen met mede N-VA kandidaat Veerle Van de Putte. Die bezoeken waren leerzaam; ik heb er veel notities van bijgehouden.

Hoe voelt het om als énige N-VA’er verkozen te zijn, terwijl de partij toch dacht minstens één extra zetel te halen? (N-VA had twee zetels in de vorige legislatuur)
De verkiezingsuitslag heeft vele weken in de kleren gehangen. We hoopten minstens op het behoud van het aantal zetels (2) en schepenen (2), en zelfs op één zetel/schepenambt meer. De partij heeft een analyse gemaakt van de nederlaag. We hebben te weinig campagne gevoerd, waren te weinig zichtbaar. We wilden Groen volgen in onze campagne: niet te veel verspillen, duurzaam zijn. Bij de huisbezoeken heb ik veel mensen ontmoet die actief willen meewerken. Veel jongeren die willen toetreden tot het bestuur. Dit is een kans om onze ploeg te verjongen en klaar te maken voor de volgende verkiezingen.

Welke bevoegdheden heeft u binnengehaald als schepen?
Lokale economie. Ik ben actief binnen de zelfstandigenvereniging Unizo. Mijn huiswerk is gemaakt, mijn voorbereiding is klaar. Er zijn al concrete plannen, deels gebaseerd op marktonderzoek van Unizo over het koopgedrag van Oosterzelenaren. We willen de lokale ondernemers hierbij betrekken. Ik wordt ook verantwoordelijk voor Jumelages: in 1992 heb ik een jaar gewoond en gewerkt in Oberkirch. Ik had expeditie gestudeerd en een grote transporteur heeft daar zijn basis. Mijn vader werkte toen aan de verbroedering met Oberkirch; Johan Van Hecke was toen nog burgemeester. Verder wordt ik ook verantwoordelijk voor toerisme, erfgoed en dierenwelzijn. Dat laatste is een nieuwe bevoegdheid, iets wat N-VA nationaal nauw aan het hart ligt.

Hoe verliep de verdeling van die schepenambten eigenlijk?
Na de verkiezingen hebben we samengezeten. Er werd onderhandeld met de andere schepenen en sommige dingen lagen gevoelig. Iedereen had verwacht dat ik de bevoegdheid Financiën zou vragen. Professioneel kan dat niet. Het directiecomité van Argenta moest toestemming geven voor mijn schepenambt en Financiën is geen optie.

Bent u verder nog actief in het verenigingsleven?
Op dit moment niet. Ik speel wel muziek in de coverband Das Rock. We spelen Studio Brussel muziek. Ik loop ook marathons en train 3 keer per week. Een druk leven dus, maar met mijn vrouw Iris als ideale partner op kantoor lukt dat.

Orville als bassist bij Das Rock (foto Jean-Pierre Fack)

U stapt als nieuw politicus in een oud kartel (CD&V/N-VA). Gaat u voldoende kritisch kunnen zijn?
Er is een goed bestuursakkoord uitgewerkt. Het kartelakkoord werd grotendeels door de N-VA geschreven. We hebben tot nu toe zeer goed samengewerkt en houden elkaars woord.

In de nieuwsbrieven die u uitstuurde tijdens de campagne verwijst u meermaals naar het raadplegen van het publiek
Ik ben zo ingesteld, wil de mensen raadplegen. Ook in mijn job en gezin werk ik zo. In de mate van het mogelijke zo veel mogelijk mensen betrekken, ook van andere politieke strekkingen.

Hoe ziet u de stroeve relatie tussen meerderheid en minderheid in Oosterzele verder evolueren?
Ik heb een andere ingesteldheid, wil de oppositiepartijen betrekken. Na de verkiezingen heb ik gesprekken gehad met Groen en Open VLD plus. Het is belangrijk om te weten met wie je gaat samenwerken in de toekomst en wil dit zo houden de komende 6 jaar. Je bereikt meer met een inhoudelijk debat dan op de man te spelen.

Tijdens de verkiezingen sprak iedereen over de landelijkheid van Oosterzele, maar op het terrein is daar nog weinig van te zien
In het verleden heb ik mij geërgerd aan het goedkeuren van grote gebouwen in de dorpskern, bijvoorbeeld in Scheldewindeke. In deze legislatuur moeten we rekening houden met een nieuwe manier van leven en rekening houden met de verzuchtingen van onze inwoners. Laten we grote gebouwen vermijden en beroep doen op experten om ons hierbij te helpen in het vergunningsproces. De emmer is vol.

Share Button

Kerst- en nieuwjaarsboodschap

“I screamed at God for the starving child
until I saw the starving child was God
screaming at me”.

Jemen: in drie jaar tijd sterven 85.000 kinderen van de honger, elke 10 minuten sterft een kind – 144 per dag…

“Een individuele brutaliteit krijgt aandacht in de media en roept op tot protest (en terecht!), maar niemand maakt zich druk over het feit dat er dagelijks meer dan 144 kinderen sterven”.

En daar sta je dan, met een wrang en onzalig gevoel, je gebalde vuisten diep in je zakken van onmacht, je vecht tegen de aanzwellende emotiestorm want je kunt dit niet aanvaarden, maar de realiteit is bitter en meedogenloos…hoelang nog ???

… elk jaar opnieuw vieren wij de geboorte van een Kind …
Met welk recht?!?

In het begin was Gods Zoon er al. Hij was bij God, en hij was zelf God. In het begin was hij al bij God. Het leven dat hij brengt, is het licht voor de mensen. Gods Zoon kwam naar de wereld, die hij zelf gemaakt had. Maar toen hij in de wereld was, begrepen de mensen niet wie hij was. Hij kwam bij zijn eigen mensen, maar die wilden niet in
hem geloven.

Toch waren er ook mensen die wel in hem geloofden. Zij mochten kinderen van God worden. Dat betekent dat ze op een nieuwe manier geboren zijn. Niet op de gewone manier, uit een vader en een moeder. Maar op een hemelse manier, uit God.

Gods Zoon is een mens geworden. Hij heeft bij ons gewoond. In hem hebben wij Gods hemelse macht gezien. Hij is Gods enige Zoon, die bij de Vader vandaan gekomen is. In hem waren Gods liefde en trouw volledig aanwezig. (Johannes 1)

De kerststal anno 2018…

Met het beeld van een moeder en haar kind, ergens in een vluchtelingenkamp, leggen we het jaar 2018 neer. Wij zetten onze reis verder door de tijd en stappen 2019 in …
misschien ontmoeten we elkaar weer binnenkort en zal vriendschap en vertrouwen onze dagen kleuren… Weten dat wij bij elkaar terecht kunnen, dat wat er ook gebeurt wij er niet alleen zullen voor staan, dat een gepast woord op het goede moment wonderen verricht…

Kerstmis nodigt ons uit om er het komende jaar weer in te vliegen en voluit te leven en uit te zien naar jouw deugddoende nabijheid. Laat ons ook doen wat wij kunnen om zoveel mogelijk kinderen het levenslicht te gunnen want elk kind is uit God geboren.

Om je dit te zeggen en je alle goeds toe te wensen
voor het nieuwe jaar
stuur ik jou dit kaartje.
God zegene en beware je.

Share Button

Agathea ambassadeur ‘Lekker Oost-Vlaams’

Marjolein en Christophe Steurbaut-Vandersteene zijn met feestzaal Agathea uitgeroepen tot ambassadeurs ‘Lekker Oost-Vlaams’, een label voor de consument die op zoek is naar lokale, authentieke producten met een verhaal.

Lekker Oost-Vlaams is een initiatief van de Economische Raad voor Oost-Vlaanderen en de Provincie Oost-Vlaanderen, i.s.m. Toerisme Oost-Vlaanderen. Samen met 207 streek- en hoeveproducenten promoten ze de lokale producten uit Oost-Vlaanderen.

Marjolein en Christophe met hun nieuw uithangbord als Ambassadeur ‘Lekker Oost-Vlaams’

Bovendien speelt ook de trots om het lokale een toenemende rol: het label helpt de lokale producent vooruit en bevordert zo de tewerkstelling. Tegelijk leggen de producten minder kilometers af naar het verkooppunt, een duurzaam argument dus.

Naast producten en producenten zijn er ook streekwinkels en ‘ambassadeurs’ — zaken die werken met Lekker Oost-Vlaamse producten. Agathea maakt nu deel uit van een select lijstje van 7 horecazaken in Oost-Vlaanderen die deze titel dragen.

«We hebben deze titel in ontvangst mogen nemen in november 2018. Zo promoten we de Oost-Vlaamse streekproducten alsook de economie. Je kan dan ook bij ons terecht voor een menu gebasseerd op lokale producten!»

Christophe Steurbaut

Zo werkt Agathea met onder andere Breydelspek en -ham, Ganda Ham, worsten en preskop van Noyen, kaasproducten Het Hinkelspel, mattentaarten en cuberdons. Van drank wordt Pater Lieven en Ename geserveerd en Oosterzeelse producten zoals Balegemse jenever en de waters van Ginstberg. Ook de zuivelproducten van de Vierhoekhoeve zijn erkend als authentiek Oost-Vlaams streekproduct.

O’de Flander

Eerder was Agathea al ambassadeur O’de Flander geworden, nadat zowel Marjolein als Christophe de jenevercursus volgden en ze een assortiment Oost-Vlaamse graanjenevers op hun menukaart aanbieden.

Een O’de Flander jenever is gemaakt in de provincie Oost-Vlaanderen, moet een minimum alcoholgehalte hebben van 35° en is gemaakt op basis van graanalcohol. Het product is door de Europese Unie geografisch beschermd.

Share Button

Interview Marina en Gerrit, 14° en 15° op de lijst Open VLD plus

Bij het publiceren van de lijst kandidaten van de liberale partij Open VLD plus voor de gemeenteraadsverkiezingen van 14 oktober (zie ons artikel van 15 augustus) viel een mooie verrassing uit de bus: twee kandidaten uit Landskouter! We gingen onmiddellijk op zoek naar Marina Niemegeers-Bovyn en Gerrit Comhaire, beiden uit de Aelmoezenijestraat. Ze staan respectievelijk 14e en 15e op de lijst.

Gerrit Comhaire en Marina Niemegeers-Bovyn. De liberale kandidaten uit Landskouter zijn klaar voor een dubbelinterview voor de landskouterse post.

De kandidatenlijst van Open VLD plus werd in de voorbije maanden maar met mondjesmaat gecommuniceerd. Het zag er lang naar uit dat de liberalen geen kandidaten zouden vinden in Landskouter. Erna Roegiers-Tondeleir blijft de partij steunen, maar is geen kandidate meer. Op 14 augustus, twee maanden voor de verkiezingen, kwam lijsttrekker Filip Michiels met de definitieve lijst naar buiten en daar staan ook Landskouternaars Marina Niemegeers-Bovyn en Gerrit Comhaire op.

Gerrit werkt in Lochristi als verkoper van tuinmeubelen, maar gaat eerstdaags op pensioen. “Ik kom uit de levendige bloemekenswijk in Lovendegem waar iedereen mekaar kent. Van jongsaf ben ik liberaal, mijn ouders waren zelfstandig, het was belangrijk om veel mensen te kennen. Na mijn scheiding heb ik nieuwe liefde gevonden in Landskouter. Het is toch even aanpassen; hier is er minder leven in ‘t dorp”, aldus Comhaire, die voorzitter was van Open VLD in Lovendegem. “Nationaal voorzitter Rutten spoorde mij aan om mij ook hier in Oosterzele te engageren in de politiek en nu ben ik ondervoozitter van de afdeling. Dienstbetoon is mijn passie. Is de openbare verlichting kapot? De burgemeester ging het oplossen, maar na twee weken was er nog niets gebeurd. Ik heb dan zelf Eandis gebeld en twee dagen later was het opgelost. Ik krijg het op mijn heupen van loze beloftes. Ik zal zelf nooit iets beloven, maar wel proberen en ook feedback geven als het niet lukt”. Comhaire daagt dus meteen burgemeester Van Durme uit.

Marina Bovyn en haar man Hans Niemegeers kwamen in 1986 in Landskouter wonen. De eerste kennismaking met de gemeentepolitiek was via de nonkel van Hans – Ernest De Witte – liberaal ere-schepen van Oosterzele en politiek actief tussen 1971 en 2006 (overleden in 2013). “Later hebben we dezelfde steun gegeven aan Erna (Tondeleir) die Landskouter een stem gaf in de gemeentepolitiek. Nu Erna stopt werd mij gevraagd om in haar voetsporen te treden en de belangen van alle inwoners van Landskouter te verdedigen en hun stem te laten horen in het gemeentehuis”, aldus Marina. Ze heeft twee dochters en 2 kleinkinderen en werkt bij de liberale vakbond op de boekhouding. We kennen Marina als bestuurslid van de Ploegfeesten en medewerkster van de Paaseierenraap en Sinterklaasfeest. “Bij die laatste initiatieven worden de opbrengsten geschonken aan organisaties die zich inzetten voor de zwakkeren onder ons en dat is mijn grootste zorg: kinderen, senioren en minder-validen”. Zo laat Marina duidelijk weten wat haar voornaamste politieke drijfveer is.

Mogelijkheden in Landskouter

Welke verbeteringspunten zien de kandidaten voor Landskouter? “De pastorietuin, het enige plekje openbaar groen in ‘t dorp, moet behouden blijven. Onbegrijpelijk dat het gemeentebestuur dit verkaveld heeft zonder enig overleg met de bevolking”, aldus Marina. “Ik heb ook de ambitie om de schoolomgeving veiliger te maken”.

Gerrit verwijst dan weer naar het kruispunt van de Aalmoezenijestraat met de Geraardsbergsesteenweg. “Er wordt daar nogal gevlamd. En waarom stopt de trein niet in het weekend?” Marina knikt. Ze herinnert zich nog hoe ze destijds heeft meegeholpen om de halte te behouden, door iedereen te mobiliseren toen de NMBS een telling organiseerde.

“Een buurtwinkel zou wel handig zijn”, stelt Marina. “Dat zou dan eventueel op de Geraardsbergsesteenweg kunnen, dan hebben ze passage” aldus Gerrit.

Gerrit brengt nog een aantal aandachtspunten naar voren. Hij is niet tevreden met het afvalbeleid in de gemeente, De prijs is sterk gestegen sinds er per gewicht gerekend wordt en de milieubelasting is nog niet gezakt. Gerrit is DJ bij Topradio en heeft een BTW nummer. “De lokale taksen zijn hier een stuk hoger dan in Lovendegem”.

Communicatie

Hoe houden deze kandidaten voeling met de bevolking? Gerrit: “Mijn specialiteit is van deur tot deur te gaan om een babbel te slaan. Véél beter dan op feestjes kaartjes uitdelen. Burgemeester Van Durme steekt zijn kop binnen en geeft zijn kaartje af – het is zeer kort”.

Marina: “Ik luister graag, ben beschikbaar voor de mensen en laat hen praten. Welke noden hebben ze? Weten ze waar ze terecht kunnen? Hoeveel subsidies bestaan er niet waar de mensen – zwakkeren dan nog – gewoon niet van af weten? Wordt dit nu voldoende pro-actief meegedeeld?” Gerrit bevestigt: “Mensen hebben behoefte om geholpen te worden, al is het maar met een babbel. Ze worden soms aan hun lot overgelaten”.

Gerrit had als voorzitter van Open VLD in Lovendegem een goede relatie met de CD&V. “Ik ben voorstander om ook positief te zijn voor andere partijen. In de bibliotheekraad klikt het goed met individuen van andere partijen, al blijft dat bescheiden”. Marina verkiest een goed debat boven ruzie maken, “zolang alles realistisch en uitvoerbaar is”.

Verwachtingen

Beide kandidaten hebben de ambitie om verkozen te worden. Gerrit is blij dat de liberalen onder eigen naam Open VLD opkomen en heeft goede verwachtingen. “We gaan ons vel duur verkopen. Ik weet dat de burgemeester er niet gerust in is”.

 

Share Button

Interview Elsy De Wilde, 6e plaats op kartellijst CD&V / N-VA

Elsy De Wilde heeft een mooie zesde plaats bekomen op de CD&V / N-VA kartellijst, na vier huidige CD&V leden van het schepencollege Van Durme, Meuleman, Verdonck en De Turck en Filip Vermeiren uit Scheldewindeke. Zo is meteen ook elke deelgemeente van groot Oosterzele vertegenwoordigd in de top 6.

De kandidate uit Landskouter werd ook benaderd door andere partijen, maar koos voor CD&V. Er zit trouwens een christendemocratische traditie in de familie De Wilde. Elsy maakt deel uit van een groep CD&V nieuwelingen die een centrale plaats innemen op de lijst en van onderuit geduwd worden door meer ervaren kandidaten. Zoals u weet presenteren de N-VA kandidaten zich in blok onderaan de lijst.

Elsy De Wilde staat op de zesde plaats, lijst CD&V / N-VA, voor de gemeenteraadsverkiezingen op 14 oktober 2018 (foto via Elsy)

In het najaar van vorig jaar trad Elsy op de voorgrond toen haar buren na een woningbrand op straat stonden. In een mum van tijd had ze een benefiet op poten gezet met inzamelingen van klederen en allerhande spullen. Op 1 december volgde een geslaagde benefietavond.

Elsy zet zich graag in voor mensen die het nodig hebben. Ze houdt van uitdagingen die op het eerste zicht onmogelijk lijken en is gewoon van lange dagen te werken. Uit haar plaats op de lijst, vlak na de huidige CD&V schepenen, blijkt ook haar ambtie. “Ik ben nu al zaken aan het bekijken zoals het gemeentedecreet en de verkiezingswet” zegt Elsy. “Samen met de schepenen wil ik me inwerken in dossiers zoals de N42 en ruimtelijke ordening. Ik zit het werk volledig zitten, het boeit mij al lang en ik volg het op de voet.”

Communicatie

Elsy kan nog veel leren en luistert ook graag naar de mensen. “Misschien moeten we ‘s een poll organiseren, de mensen bevragen, over thema’s zoals een eventuele gemeentefusie of de toekomst van onze kerken”. Ze wil ook duidelijk communiceren, via een eigen webpagina of facebook bijvoorbeeld waar de drempel zeker voor jongeren een stuk lager is. “Mensen mogen mij altijd bellen; ik sta ook open voor kritiek. Mijn enig minpunt is misschien dat mijn hart op de tong ligt”, aldus Elsy.

Over de geplande verkoop van de pastorijwoning en de verkaveling van de pastorietuin geeft Elsy toe dat er soms te snel beslist wordt. “In zo’n gevoelige dossiers is het beter wat tijd te nemen, te luisteren en goed te communiceren. Het zou jammer zijn voor Landskouter om de Padre te verliezen”.

Onlangs zagen we haar ook als voortrekker voor het op te richten BIN (Buurt Informatie Netwerk) Landskouter-Gijzenzele. Dat zijn de enige twee deelgemeenten die nog geen BIN kennen. Directeur operaties van de politiezone Rhode & Schelde Eric Vandeputte had haar gevraagd om dit BIN mee te organiseren. “Veiligheid is belangrijk voor mij, zeker na de inbraakgolf vorig jaar. Voetpaden en fietspaden vind ik ook belangrijk, alsook de veiligheid van schoolgaande kinderen. Er is nood aan speelstraten. En ik wil mij ook inzetten voor het behoud van de landelijkheid van Oosterzele” stelt Elsy.

Samenwerking met oppositie

Hoe ziet Elsy de nu soms stroeve samenwerking met de oppositie evolueren? “Open VLD plus komt vaak met goede ideeën, bvb. over jeugdwerking. Ik zie mogelijkheden om met een jonge generatie samen te werken. Maar de oppositie moet ook de realisaties van de meerderheid erkennen, zoals bvb. het Huis van het Kind. Groene thema’s worden belangrijk, maar moeten realistisch en uitvoerbaar blijven”, knipoogt ze ook naar de kleinere oppositiepartij Groen Oosterzele.

Ze zit met de andere jong-CD&V’ers op dezelfde golflengte. Die vormen op de lijst een middenblok tussen de lijsttrekkers en -duwers. Ze gaan al ‘s samen op stap. Elsy amuseert zich graag en wil dat de mensen haar zien zoals ze is. Ze wil even aanspreekbaar blijven als tevoren, maar er dan nog meer gevolg aan kunnen geven. Ze wil een stem zijn voor Landskouter. “Als kleinste gemeente is dat nodig; kleinere gemeenten mogen meer aandacht krijgen”, besluit Elsy.

 

Share Button