Als burgemeester van Oosterzele kijk ik met veel bewondering en respect naar mensen die, vaak in alle stilte, hun dorp mee dragen. Ulrik De Wachter is zo iemand. Al twintig jaar lang brengt hij met de ‘landskouters post’ het nieuws, het leven en de verhalen van Landskouter samen.
Toen Ulrik mij vroeg om naar aanleiding van die twintigste verjaardag een bijdrage te schrijven voor de editie van december 2025, heb ik dan ook geen seconde getwijfeld. In december 2005 verscheen de allereerste elektronische nieuwsbrief van de ‘landskouterse post’ in de mailbox van een handvol inwoners. Wat toen begon als een eenvoudig mailbericht, groeide uit tot een vaste afspraak voor wie wil weten wat er leeft in Landskouter. Intussen bereikt de nieuwsbrief zo’n 260 abonnees en is hij uitgegroeid tot een echte digitale dorpskroniek.
20 jaar ‘landskouterse post’
Doorheen de jaren evolueerde het mooie project mee met de tijd. Sinds 2012 worden de berichten gepubliceerd op de website landskouter.be, in een moderne vorm en met een overzichtelijk archief. Er verschenen intussen honderden artikels – over activiteiten, verenigingen, projecten, mensen – kortom over het dagelijkse leven in en rond Landskouter. Wie vandaag terugbladert in dat archief, ziet als het ware het dorp van de voorbije twintig jaar voorbijtrekken.
Wat mij als burgemeester bijzonder raakt, is hoe waardevol dit werk is voor de gemeenschap. De ‘landskouterse post’ is niet zomaar een nieuwsbrief. Ze verbindt mensen. Ze geeft een stem aan verenigingen en vrijwilligers. Ze laat zien wat er groeit en bloeit in het dorp. En ze helpt inwoners om zich betrokken te voelen bij wat er gebeurt, van kleine buurtactiviteiten tot grotere initiatieven. Dat is de beste vorm van lokale verbondenheid én van levende lokale democratie.
De drijvende kracht achter dit alles is Ulrik. Met zijn achtergrond, zijn interesse in actualiteit en zijn liefde voor Landskouter heeft hij iets opgebouwd dat zijn oorspronkelijke opzet ver overstijgt. Hij vertelt niet alleen wat er gebeurt, hij bewaart ook het geheugen van het dorp. Dankzij zijn inzet gaan mooie momenten, mensen en verhalen niet verloren, maar krijgen ze een plaats waar iedereen ze kan terugvinden.
Orville Cottenie in Landskouter bij de voorstelling van zijn gemeentebestuur eind oktober 2024
Als burgemeester wil ik daarom niet alleen proficiat zeggen met 20 jaar ‘landskouterse post’, maar ook dank u. Dank aan Ulrik voor zijn jarenlange engagement. Dank aan alle verenigingen en inwoners die bijdragen leveren. En dank aan alle lezers, want zonder lezers geen dorpsnieuwsbrief.
Mogen er nog vele jaargangen volgen, zodat we ook binnen tien of twintig jaar nog kunnen terugkijken op een rijk gevuld verhaal van Landskouter – vastgelegd, gedeeld en gekoesterd in de ‘landskouterse post’.
Orville Cottenie Burgemeester Oosterzele november 2025
In dit jubileumjaar publiceren we in elke editie van de landskouterse post artikels uit ons archief. Deze keer blikken we terug op de voetbal in Landskouter.
In dit artikel uit mei 2008 schetst Noel Minnaert in het kort de geschiedenis van het Landskouterse voetbal, meer in het bijzonder het ontstaan. Delen van deze tekst zijn overgenomen uit het boek over Landskouter door De Brauwer en De Bosscher uit 1976. De beide foto’s dateren van voor wereldoorlog II nl. einde de jaren dertig. De ploeg werd gesticht in 1935 met als stichter de latere burgemeester Jean Van de Velde.
Het terrein was gelegen op de Rooberg. De weide ligt er nog steeds (rechtover de ploeg). Het lokaal was in café de luchtbal halfweg de Rooberg bij Eugeen De Wilde en Lisa, deze laatste warmde ketels water op en men waste zich meestal buiten op den hof rond de mesthoop. De ploeg speelde onder de benaming “Wij willen” en toen er verloren werd voegde men er smalend aan toe: maar we kunnen niet!
foto via Noel Minnaert
De kleuren waren groen zwart. Bij de mobilisatie in 1939 werd de club ontbonden , doelen en ballen werden verkocht. Onder de naam “Wilskracht” werd tijdens de oorlog een nieuwe ploeg opgestart. Men speelde op de weide van ‘Clarisse’ ter hoogte van het huidige oefenterrein van SK Landskouter. Het lokaal was bij ’Ganze’ Maurice Van Gansberge aan de Lembergestraaat. De kleuren waren wit zwart.
Deze ploeg was geen lang leven beschoren en sloot reeds na enkele jaren de boeken. Het zou tot 1969 duren voordat de draad opnieuw werd opgenomen. Daarover meer in een volgende artikel.
Op bijgaande foto’s ziet men de ploeg van voor 1940. Onderzoek bij oud-Landskouterse supporters gaf de volgende namen prijs: op de eerste foto van links naar rechts: Gust De Rijcke, Georges Deplorez, Veirman, Albert De Wilde, José Meersschaut, Beirke Meersschaut, Jules Verlinden, Maantje Meersschaut, Remi Baele, Jozef Baele, César Van Durme (met bal).
foto via Noel Minnaert
Wat wel opviel op de foto is dat men blijkbaar zonder reservespelers voetbalde, precies 11 spelers moesten de wedstrijd rond maken. Ingeval van kwetsuur moest men verder trachten te spelen.
Ook met de uitrusting zat niet alles snor. Zwarte broeken en witte door elkaar, Georges Deplorez behielp zich zelfs van een broeksriem om de broek op te houden. Het veld lag er ook al niet te gaaf bij.
Maar men voetbalde en de uitslagen van toen wezen toch in de richting van een niet onaardig voetballende ploeg.
Vergane voetbalglorie
(artikel van augustus 2021)
Op het oud voetbalterrein, gelegen in de Aalmoezenijestraat in de Oosterzeelse deelgemeente Landskouter, werd er in twee periodes gevoetbald.
Vanaf 1969 speelde SK Landskouter op dit veld zijn thuiswedstrijden, de eerste vier jaar als lid van de Koninklijke Katholieke Sport Federatie, nadien in de KBVB.
In juli 1997 ging deze Oost-Vlaamse rood-zwarte club in een fusie met Cercle Melle. In 2006 begon hier de opgerichte SK Ladies en een jaar later werd dit terrein terug bespeeld door de heropgerichte herenclub SK Landskouter.
Op het einde van het seizoen 2015-2016 stopte de herenploeg zijn activiteiten en de vrouwen van SK Ladies bleven er tot 2017, om nadien te verhuizen naar Zwijnaarde. Nadien werd dit vroegere voetbalterrein gebruikt als paardenweide.
Het voetbalveld van SK Landskouter wordt op het einde van het seizoen 2017 overgenomen door de mol, misschien wel voor altijd?
In dit jubileumjaar publiceren we in elke editie van de landskouterse post een artikel uit ons archief. Deze keer blikken we terug op Mega Open Air, een dance-festival dat doorging op de voetbalterreinen van SK Landskouter tussen 2004 en 2014.
Begin jaren 2000 startte Filip Claus in de Aalmoezenijestraat een buurtfeest; een feestje dat ook groeide via een chatprogramma op VT4. Bij de start werd er gemikt op Vlaamse muziek zoals Yves Segers, Kristof en Swoop. ‘s Avonds werd de tent gebruikt voor de jeugd en al snel koos men resoluut voor de jongeren en schakelde men over op elektronische dance-muziek. Mega Open Air was geboren.
De affiches van Mega Open Air, van links naar rechts en boven naar onder van 2006 tot 2013
De eerste editie in 2004 trok 280 bezoekers. Dat liep bij de optredens van Milc Inc en Regi in 2007 en 2008 op tot 3.000, meer dan drie keer het inwonersaantal van Landskouter. Met dit succes kon Mega Open haar voet zetten naast andere gekende dance-festivals uit de buurt zoals Dance D-Vision uit Zottegem.
(vlnr) Florence Lampaert, Elsy De Wilde, Pat Krimson en Ann De Smet in de kantine van SK Landskouter die tijdens Mega Open Air dienst deed om de artiesten te ontvangen (foto vzw; 2011)
Omdat het financieel risico te groot werd besloot men de vzw Mega Open Air op te richten. Naast bezieler Filip Claus zaten in het bestuur onder andere Pascal Kegels, Elsy De Wilde, Wendy Lomme, Ward Pieters en Dirk en Florence Lampaert.
Mega Open Air bestuursleden Dirk Lampaert (l) en Filip Claus op het festivalterrein in 2014
Verwaande Regi
In de aanloop naar 10 jaar Mega Open Air in 2014 liet Filip Claus optekenen dat DJ Sash! in 2010 in de week voorafgaand aan Mega Open Air zowel zijn broer als zijn vader verloor. “Toch kwam hij zijn verplichting na”, zei Filip Claus, “omdat hij besefte dat hij de hoofdact was.” Daags voor het optreden had zijn manager wel het hotel opgezegd. Hij zou diezelfde avond nog terugkeren naar Mönchengladbach. “Toen hebben we hebben we een traiteur laten komen en hem een warme maaltijd aangeboden. Regi zou in dezelfde omstandigheden zeker niet gekomen zijn. Die laat het voor veel minder afweten”. Zo herinnert het bestuur dat Regi zich met limousine tot aan het podium moest laten voeren en dat hij rosé champagne vroeg, waarvan hij enkel één glas opdronk.
2 Fabiola met Regi op Mega Open Air 2011
Ian Thomas op Mega Open Air Kids in 2014, aangekondigd door Filip Claus
11 jaar Mega Open Air, 7 jaar Zomerfeest
In 2015 hervormde oprichter Filip Claus het wat tanende festival tot Zomerfeest Landskouter, door op een familiaal publiek te mikken met een kidsfestival in de namiddag. Filip had een goed gestoffeerd sponsorboekje en liet in de naam van zijn event ook “KBC” opnemen.
In 2018 verhuisde het Zomerfeest van de (intussen verdwenen) voetbalterreinen van SK Landskouter naar een weide in de Sint-Lievensstraat net over de grens met Gijzenzele. Daar vond in 2023 het laatste Zomerfeest Landskouter plaats. Vorig jaar verhuisde het feest naar de Steenput in Balegem en vond het plaats in november. Dit jaar staat het event geprogrammeerd op 8 november in zaal Sint-Michaël in Sint-Lievens-Houtem.
Van Mega Open Air over Zomerfeest tot Herfstfeest, van Landskouter over Balegem naar Sint-Lievens-Houtem: Filip Claus blijft jaarlijks een evenement organiseren
In dit jubileumjaar publiceren we in elke editie van de landskouterse post een artikel uit ons archief. In 2010 gingen we langs bij Luc en Marleen De Wilde-De Zutter. Hun serres in het midden van Landskouter zouden binnenkort afgebroken worden. Op die plaats kwam de nieuwe verkaveling/wijk Smeyersveld.
Luc en Marleen De Wilde-De Zutter zijn blij dat ze hun verhaal kunnen doen. Sinds de bekendmaking van de aanvraag voor het slopen van hun serres in de Lembergestraat en de verkavelingsaanvraag, zijn een aantal misverstanden ontstaan. Er werd gezegd dat ze failliet zijn, dat ze zouden onteigend zijn, dat ze zouden scheiden… Daar is niets van aan. Maar hoe zit het dan wel? We brengen u het verhaal van Luc en Marleen…
Luc is de vijfde generatie De Wilde in Landskouter. Zijn grootouders hadden een boerenhof, op de plaats waar nu hun huis staat (Lembergestraat 13). In 1961 zijn z’n ouders begonnen met een tuinbedrijf in Landskouter. Een jaar later wordt Luc geboren. Op zijn zestiende begint hij mee te werken in de bloemisterij en in 1981 trouwt Luc met Marleen De Zutter. Hij zou dan nog 3 jaar verder in loondienst werken bij z’n ouders.
In 1984 koopt Luc zich in en wordt mede-eigenaar van het bedrijf. Hij bouwt nieuwe serres voor een oppervlakte van 2.000 m². In 1997 koopt hij zijn ouders helemaal uit; de notariële akte splitst de ouderlijke woning van het tuinbedrijf. Marleen, die tot dan in een Gentse meubelzaak werkte, gaat vanaf nu meedraaien in de bloemisterij.
Omdat er in Landskouter geen uitbreidingsmogelijkheden meer zijn, worden elders tuinbedrijven gehuurd, onder andere op de Hundelgemsesteenweg in Merelbeke, de Poelstraat in Bottelare en in Melsen. Zo komt de totale serreoppervlakte van het bedrijf op 17.000 m². In 2002 wordt de eenmanszaak omgevormd tot een bvba.
In april 2010 bloeiden de Saintpaulias een laatste keer in Landskouter
Luc was enkele jaren terug het slachtoffer van een hartaanval. Hij moest het iets rustiger aan doen en vindt zelf dat de gedrevenheid – hoewel nog steeds aanwezig – toch al minder is als toen hij 40 jaar was. Vandaar de beslissing om wat af te bouwen. In Landskouter – de enige locatie die Luc en Marleen in eigendom hebben – hebben ze de mogelijkheid om de oppervlakte te verkavelen. Verkavelen, dat is ook iets wat je beter nu doet dan op je zestigste, niet? En zo kwam het besluit tot stand. Een eigen, nuchtere en realistische beslissing.
Die beslissing viel twee jaar geleden. Zo lang heeft het geduurd om alles te organiseren. Luc en Marleen vonden in Woningbouw Speybroeck een ideale partner om de verkaveling te verwezenlijken. Speybroeck had immers hun woning gebouwd (nadat ze 18 jaar hadden ingewoond bij de ouders van Luc) en hebben de nodige expertise.
Luc De Wilde in zijn serres te Landskouter, april 2010
De verkavelingsplannen moesten worden aangepast omdat de gemeente vroeg om de nieuwe straat, die de naam Smeyersveld zal dragen, te laten aansluiten op de achterkant van de Lembergestraat, die achter de serres loopt naar nummers 1A, B en C. De plannen werden samen met de aanvraag tot slopen van de serres eind augustus 2009 ingediend. De slopingsvergunning kwam er al in oktober 2009, maar op de verkavelingsvergunning wordt nog steeds gewacht.
Er moest immers een voetweg afgeschaft worden en onder andere door personeelstekort op de provincie heeft dat 15 maanden in beslag genomen. De aanvraag is eind mei door de gemeente doorgestuurd naar Stedebouw en men verwacht dat het nog een drietal maanden zal duren vooraleer alles rond is.
Afbraak serres
Intussen worden de serres afgebroken. Dat gebeurt door een Nederlandse firma die hierin gespecialiseerd is. Twee van de vier serres gaan naar Polen. Ook de chauffagebuizen (in totaal ongeveer 10 km !) zullen in Polen herbruikt worden als afsluiting. Het glas wordt hier in België herwerkt – de geringe waarde van het glas weegt niet op tegen de transportkosten. De firma zal ook het beton in de serres uitbreken.
Tot 2010 maakten de serres deel uit van de ‘skyline’ van Landskouter
Vóór de afbraak werden de serres ontruimd. Slechts een klein deel van de plantjes moest verhuisd worden naar de huurbedrijven, de rest is tijdig verkocht geweest. Luc en Marleen werken dus nu nog enkel in de twee tuinbedrijven die ze nog huren; de serreoppervlakte van de bvba is daarmee herleid tot 7.000 m². Marleen werkt voornamelijk in de Salisburylaan in Merelbeke waar Saintpaulia’s gekweekt worden. In de Edelarendries in Bottelare staat Marcel, de broer van Marleen. Luc pendelt tussen de twee locaties, naargelang het werk zijn aanwezigheid vereist.
90% voor export
Van de gekweekte plantjes vertrekt 90% naar het buitenland. Terwijl Marleen de boekhouding en administratie op zich neemt, behartigt Luc het commercieel aspect. Een keer per maand is er de beurs op de expo; Luc heeft ook een trouw cliënteel opgebouwd.
De sector is niet langer seizoensgebonden. Mits een goede planning kan men zich verzekeren van constant werk. Het jaar is een aaneenschakeling van internationale feestdagen. Na Valentijn volgt Moederdag in het oosten van Europa (maart) en dan in Engeland (begin april). Vervolgens is er Pasen, 1 mei, de Belgische en Franse Moederdag en 15 augustus. In de minder drukke periodes wordt dan opgepot, zeker naar Kerstmis toe. Het bedrijf werkt met enkele PWAers en jobstudenten tijdens de vakantieperiodes. Er zijn wel minder kandidaten voor vakantiejobs in vergelijking met vroeger.
“Het is een harde stiel, je moet dag en nacht paraat zijn”, aldus Luc. “Hoewel we ons werk heel graag doen, willen we onze kinderen hiermee niet opzadelen.” De dochter is net afgestudeerd en werkt in de immobiliën sector; de zoon in de horeca.
Intussen zijn 8 van de 13 kavels van de nieuwe verkaveling reeds “gereserveerd”; een succes gezien de serres nu pas afgebroken worden. Luc en Marleen zullen hun achtertuin wat uitbreiden en gaan nog een garage plaatsen rechts van hun woning.
“Vroeger als we thuiskwamen gingen we na ‘t eten vaak nog even werken in de serres”, aldus Marleen. “Het is maar een paar stappen van onze achterdeur. Nu voelen we reeds de impact van onze beslissing. Als we thuis komen is het werk gedaan, hebben we rust. We worden ook niet meer gestoord door leveranciers die leveren op abnormale uren, omdat ze wisten dat we toch thuis waren.”
En met die rust na het werk hebben Marleen en Luc al een deel van hun doel bereikt.
Het Smeyersveld na de afbraak van de serres en voor de nieuwe verkaveling.
In dit jubileumjaar publiceren we in elke editie van de landskouterse post een artikel uit ons archief. Eind 2006 gingen we mee op stap met Dr. Jan Stuyck en zijn medewerkers van het INBO. Zij deden toen langs de Molenbeek onderzoek naar de bruine rat om lokale overheden beter te adviseren.
In één van de gebouwen waar aan landbouwonderzoek gedaan wordt, in de Burgemeester Van Gansberghelaan te Lemberge, is ook een onderzoeksgroep van het INBO gevestigd. Het Instituut voor Natuur- en Bosonderzoek — zelf ontstaan uit het vroeger Instituut voor Natuurbehoud (IN) en het Instituut voor Bosbouw en Wildbeheer (IBW) — is een zelfstandig agentschap van de Vlaamse overheid, departement Leefmilieu en Infrastructuur (LIN).
Dr. Jan Stuyck en zijn team doen er onderzoek naar de bruine rat, in opdracht van de Vlaamse overheid, om ze zo beter te kunnen bestrijden.
de bruine rat (foto INBO)
Het is de bedoeling om de overheid en lagere besturen te kunnen adviseren naar de reële risico’s en efficiënte bestrijdingstechnieken voor te stellen. Een tweede luik van het onderzoek test de resistentie van de ratten tegen het gif dat gebruikt wordt. Het enige gif dat bij ons wettelijk is toegelaten, zijn de zgn. anticoagulantia; stoffen die de bloedstolling tegengaan.
Omdat ratten resistenter worden, wordt gezocht naar efficiëntere producten, maar die houden wel hogere risico’s in voor de dieren die de (dode) rat opeten, zoals katten. Ook de soorten lokazen en valsystemen worden vergeleken en onderzocht.
een rattenval langs de Molenbeek
Iedereen herinnert zich nog de bestrijding van de muskusrat. Die verliep uiteindelijk zo efficiënt dat de populatie nu miniem geworden is. Het onderzoeksteam van Dr. Stuyck heeft zich daarom sinds 2003 toegespitst op onderzoek naar de bruine rat. Langs de Molen- en Gondebeek aan de grens van Moortsele, Lemberge, Landskouter en Gontrode wordt de natuurlijke rattenpopulatie gevolgd. Hoeveel zijn er? Hoe ver verplaatsen ze zich? Met verschillende technieken probeert men dit in kaart te brengen.
In dit jubileumjaar publiceren we in elke editie van de landskouterse post een artikel uit ons archief. Padre Renaat werd begin 2006 aangesteld als pastoor in Landskouter, maar was ook nog legeraalmoezenier en reisde regelmatig mee op internationale missie. Zo ook in 2006 toen Renaat mee ging op missie in het zuiden van Libanon, waar de Belgische soldaten deel uitmaakten van UNIFIL, de vredesmacht van de Verenigde Naties. Hij deelde toen zijn dagboek met ons. De vorige oorlog tussen Hezbollah en Israel was afgelopen.
Vrijdag 13 oktober 2006
Met kolonel Walter rijd ik vandaag naar El Naqoura waar het hoofdkwartier van de UN in Libanon gevestigd is. Het is een rit van anderhalf uur, van het bergland naar de zee, met prachtige vergezichten, onder een stralende blauwe hemel, door dorpen en gehuchten waar de oorlog hevig gewoed heeft. Ik was in Kosovo en zag de sporen van de oorlog, ik was in Afghanistan dat probeerde recht te komen na verschillende conflicten, maar de ravage in de Libanese dorpen overtreft alles. Hele wijken liggen tegen de grond, maar vooraleer er te komen zie je dat veel wegen al een reparatie achter de rug hebben, dat bommenkraters gevuld zijn, en bedekt met een nieuw laagje asfalt. De oorlog heeft de infrastructuur van het land grondig aangetast, of moet je zeggen op een meesterlijke wijze vernield? Langs de wegen in de dorpen hangen de portretten van de imams, van ayatollah Khomeini, van Libanese vrijheidsstrijders, van de leiders van Hezbollah en Amal, en de gele vlaggen met groene logo’s wapperen strijdlustig in de wind alsof ze duidelijk willen maken dat hun organisaties levenskrachtiger zijn dan ooit.
Overal wordt puin geruimd en is men gestart met de wederopbouw. De Libanezen schijnen over een onvermoeibare werkkracht te beschikken en een ijzeren wil om niet te buigen voor de agressor en te laten zien dat er, ondanks alles, geld en middelen beschikbaar zijn waarvoor Hezbollah tekent. Hezbollah heeft naast een militaire vleugel ook een politiek en sociaal netwerk dat sterk verweven is in de Libanese maatschappij en zorgt onder meer voor onderwijs en verzorging.
Als wij door de dorpen rijden in onze witte wagen met zwarte UN-letters zien we kinderen wuivend de hand opsteken, jongeren maken het vredesteken, en af en toe is er wel één die ons duidelijk laat zien dat we niet gewenst zijn, en maar beter ophoepelen.
Onze houding tegenover de partners in het conflict is er één van absolute neutraliteit. Wij zijn niet ‘voor’ of ‘tegen’, maar kiezen resoluut voor hulp en steun aan de burgerbevolking, want wij zijn niet ongevoelig voor het leed dat mensen getroffen heeft.
Zaterdag 14 oktober 2006
(…) Deze namiddag keer ik terug naar de kerk van de Grieks-Katholieke gemeenschap. De Grieks-Katholieke kerk (of de Melkieten) gaat terug naar de kerk van de Apostelen, heeft de Byzantijnse liturgie gemeen met de Orthodoxen, maar dan in de volkstaal, en wordt geleid door bisschoppen en patriarchen die door Rome benoemd worden, zij maakt dus deel uit van de Katholieke Kerk.
De synode is het belangrijkste beleidsorgaan, voorgezeten door Gregorios III (Mgr. Lutfi Laham), patriarch van Antiochië, Alexandrië, Jeruzalem en van heel het Oosten. Deze kerk ligt mij nauw aan het hart omdat zij ook in Palestina en Israël aanwezig is, en onder meer père Emile Shoufani en bisschop Elias Shakour in Galilea zijn er vooraanstaande leiders.
Woensdag 25 oktober 2006
Generaal De Vos en zijn adjudant, de twee MP’s en ik verkennen vandaag het kasteel van Tibnine. Het werd gebouwd in 1105 door de kruisvaarders onder leiding van graaf de St. Omer. We stappen 17 minuten van onze compound tot aan de buitenmuren van het fort, en lopen door de toegangspoort het eeuwenoude bouwwerk in. Het poortgebouw is goed gerestaureerd, eveneens enkele grote zalen op de benedenverdieping.
De muren getuigen van de enorme grootte van het fort dat nu nog de valleien beheerst en een schitterend uitzicht biedt op de wijde omgeving. De ligging is zeer strategisch, zoals de meeste burchten die tijdens de kruisvaardersperiodes gebouwd werden. Van einde 11-de eeuw tot einde 13-de eeuw heersten de kruisvaarders met wisselend succes over het toenmalige Heilige Land. In 1187 werden ze door veldheer Saladdin verslagen in de slag bij Hittim, waardoor Jeruzalem in moslimhanden kwam, maar ze konden nog enkele steden aan de kust behouden tot einde 13-de eeuw.
Wij genieten van de schoonheid van het landschap, van de grootsheid van de burcht, en keren door de smalle straatjes van Tibnine terug.
Gelukkig nieuwjaar! De redactie wenst haar lezers en gezond en voorspoedig 2025 toe en veel leesplezier. Heb je zelf ideeën, wil je zelf een stukje schrijven of op een andere manier bijdragen of meewerken? Laat het ons dan weten via post@landskouter.be.
20 jaar geleden zijn we gestart met de website landskouter.be en in december 2005 volgde dan de eerste editie van de ‘landskouterse post’; een maandelijkse email met plaatselijk nieuws. In dit jubileumjaar zullen we in elke editie een artikel publiceren uit die eerste twintig jaren.
De eerste 8 jaren van 2005 tot maart 2012 kan je de ‘landskouterse post’ online terugvinden via deze link: https://landskouter.be/oud/archief.htm. Dat zijn 75 edities met telkens een aantal onderwerpen/artikels.
Vanaf eind 2011 zijn we met de website landskouter.be overgeschakeld naar WordPress, een populaire software om websites mee te bouwen. Je vindt er alle 846 artikels terug die sindsdien gepubliceerd zijn. Kijk daarvoor naar de rechterkant van de website onder ‘ARCHIEVEN’. De artikels zijn gegroepeerd per maand.
De meest recente nieuwsbrieven, die sinds 2012 verstuurd worden via MailChimp, kan je terugvinden via deze link.
Tijdens de coronacrisis in 2000 hebben we met de hulp van het Seizoenscafé en haar sponsors enkele edities van de landskouterse post afgedrukt en gebust in ons dorp.
De landskouterse post op papier tijdens de coronacrisis
10 jaar op Instagram
Naast het jubileum van 20 jaar landskouterse post vieren we ook 10 jaar aanwezigheid op Instagram. Op 6 november 2014 posten we onze eerste foto op dit sociaal netwerk. 10 jaar en 314 foto’s later hebben we de negen meest gewaardeerde foto’s op een rijtje gezet.
De negen foto’s met de meeste likes van de in totaal 314 die we in 10 jaar gepubliceerd hebben op onze Instagram-account @landskouter
In 1945 startte Jozef D’Hont een houtzagerij in de Hoogstraat (nu Rooberg) te Landskouter. Aanvankelijk werden bossen gerooid in eigen streek. De gevelde bomen werden met gespierde ‘brabanders’ en een boomezel naar de houtzagerij gebracht. Hier werden de bomen tot bruikbare planken en balken bewerkt. Deze vonden hun bestemming in de schrijnwerkerijen en meubelmakerijen van de streek.
Ook de fotograaf staat op de foto, zij het met zijn schaduw. De A. van ‘A. D’Hondt’ staat voor Alfons, hoewel hij Jef (Jozef) genoemd werd. En hoewel de achternaam op de vrachtwagen met -dt prijkt, is de familienaam wel degelijk D’Hont (foto via Antoine Heyerick)
Bij het vellen van de bomen en het bewerken in de houtzagerij werd Jozef bijgestaan door zijn vier zonen: Emiel, Gustaaf, André en Etienne. Vele handen waren nodig om die zware arbeid lichter te maken. Wanneer een lange dagtaak er op zat, moesten iedere avond de afgebotte zagen bijgescherpt worden. Dit was veelal het werk van zoon Gustaaf, die zich met kunde van zijn taak kweet. Hij zorgde er voor dat een nieuwe werkdag met ‘scherpte’ kon begonnen worden.
Na een 10-tal jaren, dus rond 1955, werd de eerste vrachtwagen, speciaal uitgerust voor het vervoer van bomen, aangekocht. Het werkterrein strekte zich nu verder uit. Tot in Wallonië ging Jozef bossen rooien, hij kon immers zelf zorgen voor het vervoer naar huis.
Gustaaf D’Hont met paarden en boomezel waarmee boomstammen naar de houtzagerij gebracht werden (foto via Antoine Heyerick)
De houthandel kende een gestadige groei. Het harde labeur van het hele gezin bracht welstand. Maar in 1974 hield Jozef D’Hont het voor bekeken. Hij werd niet opgevolgd, zijn zonen hadden hun eigen weg gezocht. Een zoveelste middelgrote handelszaak behoorde tot het verleden.
(nvdr) De zagerij bevond zich ter hoogte van het huisnummers 8-10. Ook de zonen Emiel (kolenhandel) en Gustaaf woonden op de Rooberg in Landskouter.
Of ATAATA VINIVI (Vader Van de Velde) zoals de Inuit hem noemden omdat ze Van de Velde niet konden uitspreken.
Deze maand – 20 jaar geleden – overleed onze Ereburger Pater Franz Van de Velde op 92-jarige leeftijd. Hij werd in 1909 geboren in Landskouter als zoon van burgemeester/jeneverstoker Arthur Van de Velde en Gabriëlla Lanens, afkomstig uit Lier.
Pater Franz Van de Velde – origineel portret van fotograaf Guy Oosterlinck
Het gezin telde nog 2 missionarissen, broer Pierre in India en zuster Marie-Christine in Afrika. Geen verrassing daar, want vader Arthur was oorspronkelijk ook in het seminarie gegaan. Een andere broer (Jean) was de laatste jeneverstoker tot in 1950 en de laatste burgemeester van Landskouter tot aan de fusie der gemeenten in 1976.
In 1938 komt Pater Franz, na een reis van bijna 11 maanden, aan op zijn missiepost in Pelly Bay, zo’n 320 km boven de poolcirkel in de Hudson Bay van Canada.
Probeer je dit even voor te stellen vanuit je comfortabele corona-zetel… Immense sneeuw- en ijsvlaktes met daarin zijn rondzwervende Inuit-stam (zo’n 120 mensen) die het voedsel achterna trekt.Met als enig transportmiddel een slee getrokken door honden, met enkel een iglo als bescherming tegen het barre klimaat en primitieve jachtmiddelen om aan eten te geraken.
Dan denk je niet meteen aan zieltjes werven voor het geloof, neen dan denk je in de eerste plaats hoe overleef ik hier en dan word je verplicht om Inuit te worden onder de Inuit.
Begrijp mij niet verkeerd: het geloof van de Pater was rotsvast, getuige de hernieuwing van zijn geloften op latere leeftijd. Gedurende de 50 jaar dat hij — op verschillende plaatsen — bij de Inuit leefde realiseerde hij nog onnoemlijk vele andere zaken.
Steun voor de Inuit
Volgens een getuigenis vanuit zijn parochie: “Ataata Vinivi hielp de mensen, vooral zij die het armst waren. Hij gaf hen eten en kledij en hielp hen op zoveel uiteenlopende manieren. Ik denk dat we hem niet alleen zagen als onze priester, maar ook als iemand die over een ongewoon arsenaal aan vaardigheden beschikte. Hij deed letterlijk alles. Voor ons was hij een bouwvakker, een jager, een leraar, een dokter, een manager, een boekhouder, een maatschappelijk werker en soms zelfs een politieagent. Van de vele dingen die ik me herinner zijn het vooral deze woorden : «Help de mensen en bidt voor hen»”.
Ik mag daar aan toevoegen dat hij als eerste de taal van de Inuit in kaart bracht en de ijsberenpopulaties opvolgde. In 1984 slaagde hij er in om 313 door de Inuit benoemde geografische plaatsnamen of bijzonderheden, officieel te laten erkennen door de Canadese Overheid. Hij geniet algemene erkenning als etnograaf waar onderzoekers zich vandaag nog steeds op zijn veldwerk beroepen.
Pater Van de Velde bij de Inuit eskimo’s (foto Diocese of Churchill-Hudson Bay)
Enfin het totaalbeeld van zijn verwezenlijkingen is nauwelijks te vatten. Hij is steeds blijven ijveren voor de rechten van de Inuit, zowel op vlak van de gezondheidszorg, onderwijs en ecologisch bewustzijn.
Doorheen de jaren heeft hij echter ook de teloorgang van het traditionele Inuit-leven moeten aanschouwen. Zeker toen de Canadese overheid besliste om de bevolking onder te brengen in woonkampen. Verveling dreef sommigen in alcoholisme. Daarover zei hij: “Het enige goede aan deze evolutie is de daling van de kindersterfte”. Er stierven heel veel pasgeboren kindjes aan longontsteking in de iglo’s.
Hij heeft gelukkig ook nog mogen meemaken dat ‘Nunavut’ — het grootste noordelijkste deel van Canada — in 1999 officieel afgesplitst werd van de Northwest Territories, waardoor de Inuit meer zelfbeslissingsrecht kregen. Het is een van de meest afgelegen en dunbevolkte gebieden op aarde. Er wonen ongeveer 32.000 mensen in een gebied ter grootte van West-Europa.
Nieuwsbulletin op AVS naar aanleiding van het overlijden van Pater Van de Velde uit 2002
Terug in Landskouter
Vanaf 1986 woonde Pater Van de Velde terug in Landskouter. Eerst nog op de stokerij of ‘het Hof’ zoals de mensen van Landskouter het noemden. Daarna in een zijstraatje van de Bakkerstraat (het huis met de iglo op de gevel) en tenslotte tot aan zijn dood in 2002 in Zorgcentrum Lemberge te Merelbeke.
Het liefst was hij bij zijn mensen op de Arctic gebleven en begraven. “Mijn grafstenen staan hier klaar”, zei hij nog in een interview begin jaren ’80. Hij miste vooral ook de horizon met de onmetelijke ijsvlaktes.
Nog een paar anekdotes
Zijn geboortenaam was Frans met ‘s’, maar opgroeiende tijdens de Vlaamse ontvoogding (de strijd voor de erkenning van het Vlaams) had hij een gloeiende hekel gekregen aan alles wat Frans was, zodat hij zijn naam met een ‘z’ is beginnen schrijven.
Eind jaren ’90 hadden we het genoegen hem een paar keer op ons woonerf (de stokerij aan de Betsberg) te hebben. Dan haalde hij herinneringen op uit zijn jeugd. Hoe ze ‘wort’ (een restproduct van de jenever) aan de kippen voerden, waardoor die dronken rondliepen. Of hoe ze nog met paard en kar naar achter konden daar waar nu onze living is. Of hoe de hond buiten de botermolen aandreef die binnen in ons washok stond.
Hij was blij te horen dat onze dochter Madeline noemde. Dat herinnerde hem aan Madeleine, het meisje dat hij ooit hielp geboren worden tijdens een vliegtuigreis.
Hij verrastte ons dan ook met een mooie tekst bij de geboorte van onze dochter. Wie zich verder wenst te verdiepen in zijn boeiende leven mag steeds contact met mij opnemen (Frank.Vandaele1@telenet.be). Er is massaal veel bronmateriaal, zowel in België als in Canada.
Op donderdag 11 november vierden we wapenstilstand. Dit jaar ging de gemeentelijke viering door in Landskouter, met speeches van onder andere schepen Elsy De Wilde en Antoine Heyerick, vaandeldrager voor Landskouter en woordvoerder van de oudstrijder-sympathisanten van de zes Oosterzeelse deelgemeenten. Hieronder volgt zijn integrale voordracht.
Beste en trouwe sympathisanten van onze oudstrijdersvereniging,
Ieder jaar herdenken we op 11 november het einde van de Eerste en Tweede Wereldoorlog. De tijd snelt onverbiddelijk voorbij, van de ‘Grote Oorlog’ zijn er geen overlevenden meer en van de Tweede Wereldoorlog dunnen de rangen jaar na jaar uit.
We komen hier samen om hen te herdenken die tijdens de twee wereldoorlogen door ellende, verwoesting en haat beproefd werden. Wij wensen de door hen gebrachte offers in herinnering te houden. Vergeten wij nooit hen die onze vrijheid hebben betaald met hun vaak jonge leven, diegenen die op een of andere wijze het slachtoffer werden van de oorlogswaanzin, elk met hun eigen verhaal. Dankzij hen kunnen wij als vrije burgers leven in een democratisch land met alle rechten en vrijheden.
Herdenking Wapenstilstand in Landskouter (foto via Antoine Heyerick)
De ‘Grote Oorlog’ was een verschrikkelijke en uitzichtloze stellingenoorlog, waarbij duizenden de loopgraven werden uitgejaagd en honderdduizenden het leven lieten, soms voor slechts enkele meters terreinwinst, soms zelfs niet.
De Tweede Wereldoorlog was zo mogelijk een nog grotere verschrikking, waarbij op het einde zelfs twee atoombommen werden gegooid, met enorme destructieve gevolgen, die zich nu nog blijven gevoelen.
Telkens weerklinkt bij het einde van een oorlog de oproep “Nooit meer oorlog!”, en dat was ook in 1918 het geval. De ondertekenaars van de wapenstilstand hadden een duurzame vrede voor ogen. De geschiedenis heeft echter aangetoond dat niet iedereen streeft naar echte vrede en naar vreedzaam samenleven. Met de regelmaat van een klok ontstaan her en der op onze planeet oorlogen, conflicten en andere gevechten, waaraan andermaal de infrastructuur en de economie van landen ten onder gaan, en vooral ook waarbij mensen, mannen, vrouwen en kinderen worden gefolterd, lichamelijk en geestelijk verminkt en gedood.
Schepen De Wilde, Antoine Heyerick en andere leden van de oustrijdersvereniging aan het gedenkteken van de Eerste Wereldoorlog tegen de Sint-Agathakerk (foto via Antoine Heyerick)
Oorlog blijft een vreselijke realiteit op enkele vlieguren van ons land. Oorlog betekent steeds niet te beschrijven menselijke problemen ter plaatse, mensen die de oorlog ontvluchten met als gevolg een steeds groter wordend vluchtelingenprobleem. Waarden van vrijheid, gelijkheid en rechtvaardigheid moeten verdedigd en bewaakt worden, zowel hier als elders.
Een dag van herdenken is terugkijken naar wat mensen voor ons gedaan hebben om vrede en gerechtigheid waar te maken. Hoe zij met inzet van hun leven een spoor van leven hebben getrokken in onze geschiedenis.
Een dag van herdenken is durven kijken naar morgen en durven zien dat vrede en gerechtigheid een blijvende opdracht is voor ieder van ons.
antoine heyerick
Gelukkig blijkt telkens weer dat mensen na conflicten opnieuw de handen in elkaar slaan om samen een boodschap van hoop en vrede te verkondigen. Na de wereldoorlogen bouwde de internationale gemeenschap immers aan een manier om de vrede te bewaren. De Verenigde Naties werden opgericht, met onder andere de Veiligheidsraad. De Universele Verklaring van de Rechten van de Mens gaf te kennen dat misdaden tegen de menselijkheid ontoelaatbaar zijn en dat elke mens dezelfde rechten heeft en dezelfde behandeling verdient. Zo blijkt nog maar eens dat uit gruwelijke daden een boodschap van hoop en vrede kan ontspruiten.
‘Wapenstilstand’ is de enige ‘stilstand’ die eeuwig mag duren en die leidt tot een betere wereld. Daarom is het belangrijk dat plechtigheden zoals vandaag blijven bestaan, zelfs al ligt de Eerste Wereldoorlog al meer dan een eeuw achter ons.
Mogen de bloemen bij deze gedenksteen een teken zijn van onze dankbaarheid.
Laat ons hopen dat de slogan “Nooit meer oorlog!” bewaarheid wordt.
