Hallo Meneer de Uil

Landskouter en kerkuilen. Een verhaal van vroeger en nu. Biologie en geschiedenis.

In Landskouter zijn de kerkuilen terug gespot. Dit voor het zesde jaar op rij! Om te broeden zochten zij de laatste jaren steeds hun toevlucht tot de linkse schouw van het pastorijgebouw. Dezer dagen is vooral het mannetje te spotten tussen 23u en 1u ‘s nachts. Hij probeert het vrouwtje te lokken dat dan een legsel produceert tussen de 4 en 7 eieren. Iedere 2 tot 3 dagen wordt er een nieuw ei gelegd dat in 29 tot 34 dagen wordt uitgebroed.

De kerkuil in Landskouter.

Te Landskouter vinden zij het ideale leefgebied waar gras en bouwland worden afgewisseld met kruidenrijke akkerranden, houtwallen, heggen of bosjes waar zij zo lekkere muizen vinden. Het mannetje is iets kleiner dan het wijfje en gaat op jacht. Het wijfje broedt alleen maar. Het voederen van de piepkuikens is toch wat speciaal. De eerste levensdagen worden de harde delen en kop van de muis verorberd door het wijfje, terwijl de zachte delen zoals ingewanden voor het jong zijn. Wie dus een dezer avonden de slaap niet kan vatten en een uiltje wil spotten i.p.v. te vangen, weet waar hij moet zijn.

Er bestaat ook een oud verhaal over een kerkuil van Landskouter. In de jaren zestig was er op het dorp nog een bakkerswinkel (A. Van de Vijver) —bekend voor zijn lekkere confituurtaarten— en een daarnaast gelegen slagerij (H. Broeckaert) die volgens zijn pancarte voor het venster ‘versch inlands vleesch’ verkocht. Alice De Paepe (Lieske) had in het avondlijke duister boodschappen gedaan in de bakkerswinkel maar keerde na enkele ogenblikken totaal ontdaan op haar stappen terug en riep de hulp in van bakkersvrouw Marcella want “er ligt een vent te slapen op het kerkhof want je hoort hem zuchten tot op straat”!

Lieske woonde in het eerste huisje van Moortsele in de Bakkerstraat (nu nr. 30) naast hoeve Gerard Stevens. Ze woonde er samen met haar zoon Gerard (1934-2019) welke ze had overgehouden aan een liefdesrelatie die, zoals vroeger meer gebeurde, haar met een pakske had laten zitten!  De bakkersvrouw trok samen met Lieske naar buiten op verkenning maar moest direct in een lachbui uitbarsten, want zoals zij reeds jaren onder de kerktoren woonde kende zij ook de geluiden errond. In de kerktoren zat namelijk een kerkuil op haar nest en dan maken zij een spookachtig geblaas en gekrijs of iets dat lijkt op menselijk gezucht. Lieske was gerustgesteld en vervolgde haar weg huiswaarts.

Op de foto Gerard De Paepe (genaamd naar zijn moeder) sleet zijn dagen in de Lembergestraat nr. 31 als gebuur van Roger Bockstaele en stierf vorig jaar in wzc OLV te Veldbloemen.

Kerkuilen zitten er niet meer doordat er bij restauratie van de kerk in de jaren zeventig draadconstructies in de galmgaten zijn geplaats ter bescherming tegen wilde duiven. Later aangebrachte nestkasten brachten geen soelaas voor een eventuele terugkeer maar dus blijkbaar wel een schouw naast de kerk.

Share Button

De oude parel van Landskouter

De statige kastanjeboom achter de pastoriewoning van Landskouter kreeg een 4 uur durende snoeibeurt van arborist Jarno Vandaele. Dat leverde mooie beelden op genomen door Eddy Peeters.

Nu Padre Renaat verhuisd is naar Gent maakt de gemeente Oosterzele zich op voor de verkoop van de pastoriewoning. Daar hoort ook het opsmukken van de kastanjeboom bij die net achter de pastoriewoning staat. Als werknemer van het bedrijf die deze eenmalige opdracht kreeg mocht Landskouternaar Jarno Vandaele zich 4 uur lang uitleven op een van zijn favoriete bomen. Enkele jaren terug mocht hij van Padre al ’s in de boom kruipen.

Arborist Jarno Vandaele vanuit de kastanjeboom achter de pastoriewoning (foto Eddy Peeters)

“De boom is ongeveer 200 jaar oud, maar voor die leeftijd toch niet overdreven hoog, niet hoger dan 30 meter. De kerktoren is ongeveer 50 meter. Hij heeft zich wel in de breedte kunnen uitzetten”, aldus Jarno. Een deel van het werk was dan ook overhang te snoeien. Er werd ook dood hout uitgehaald, hoewel kastanjehout niet snel loskomt. “Kastanje is sterk hout, het is mijn favoriete boomsoort en dit examplaar is echt wel een parel, de oude parel van Landskouter. Ga de kruin maar ’s bekijken van onderuit. Deze boom verdient om als erfgoed te worden erkend”, argumenteert arborist Vandaele

horizontaal snoeien – werk voor een professional (foto Eddy Peeters)

Hoewel het bedrijf ook al lindes snoeide in Moortsele krijgt het toch niet veel opdrachten van de gemeente Oosterzele. “In Sint-Martens-Latem en De Pinte is er meer groen en dus meer snoeiwerk. Gelukkig zien we privé initiatieven in Landskouter zoals het aanplanten van bomen door Bos+ of de vijver naast de Rooberg die door de nieuwe eigenaars op orde werd gezet”.

Share Button