Het leven na de brand

In het 13e jaar dat Veronique en Koen in hun huis te Landskouter wonen, op vrijdag de 13e oktober, slaat het noodlot toe. Hun woning en bezittingen gaan in vlammen op. Gelukkig raakt niemand gewond. Koen vertelt over de moeilijke weken voor zijn gezin. Hij uit zijn dankbaarheid voor de grote golf van solidariteit. Hij wil u laten weten hoe het met hen gaat.

Die noodlottige vrijdagmiddag was Koen al bijna thuis van zijn werk. Op de Rooberg krijgt hij telefoon van Veronique. Ze heeft een klop gehoord in huis, er volgt hevige rookontwikkeling. Wanneer Koen arriveert komen de vlammen al uit het dak; hij kan nog twee computers uit het huis halen. De hond en 11 van de 13 katten worden met de hulp van spoorwegwerkers gered. Het gezin wordt opgevangen bij André en Erna Rogiers-Tondeleir, hun buren net over de spoorweg.

Dat weekend kunnen de De Cortes terecht bij familie in Deinze. Het gezin wordt wel gesplitst tussen de woning van de schoonouders en die van de schoonzus 4 straten verderop. Diezelfde avond worden aankopen gedaan in de Carrefour in Sint-Denijs-Westrem. Koen wordt er aangesproken door Landskouternaars die voor hen spullen aan het kopen zijn. Elsy De Wilde had intussen toestemming gevraagd om op facebook een actie op te zetten: de eerste tekenen van een massale solidariteitsgolf.

Koen De Corte (foto@ulrik.be)

Inzamelactie gigantisch succes

Het inzamelen van kleren wordt een overrompeling. Padre Renaat doet een oproep tot solidariteit via een pamflet in de brievenbussen. Elsy is die zaterdag in de weer van 5u ’s ochtends tot 7u ’s avonds. Voor de massa ingezamelde kleren wordt uiteindelijk een container gevonden. Die wordt maandag geplaatst voor de noodwoning in Scheldewindeke die het gemeentebestuur ter beschikking stelt van het gezin.

Op 22 oktober betrekt het gezin de noodwoning, na het vinden van de meest geschikte meubels uit het aanbod van de gemeenschap. Toch is Koen niet helemaal tevreden. De woning is te klein voor het gezin. Mankementen worden wel een voor een met het OCMW weggewerkt, maar het grootste probleem is de afstand naar de school in Lemberge. Het gezin zoekt nog steeds naar een geschikte huurwoning in Landskouter of Lemberge.

Diefstal

Koen komt regelmatig terug naar het door brand getroffen huis. Zo moest hij de digicorders van Telent gaan halen. Hoewel die door de brand half gesmolten zijn, eiste het bedrijf deze terug. Op dat moment doet hij een akelige ontdekking. Er is ingebroken. De palletkachel die hij in zijn werkkot had gestoken, is verdwenen, samen met een ladder en werkmateriaal. Zijn aanhangwagen is ook weg. Die wordt later door een boer in Scheldewindeke teruggevonden.

Hij stelde ook vast dat een haag, aflsuiting en zakken fruit op zijn hof waren stukgereden, wellicht door de aannemer die in opdracht van de gemeente de overgebleven dakleien van de woning kwamen verwijderen.

Nieuwbouw

De woning is verloren, maar Koen wil een nieuwe bouwen. Eerst wachten tot de bank en de verzekeringsmaatschappij het dossier verwerkt hebben. Hij kent al iemand die de afbraak wil doen, heeft een aannemer op het oog en werd ook benaderd door een architect. Toen de juffen en leraars in Lemberge aan dochter Chloë vroegen wat de familie gelukkig zou maken, antwoordde ze “ik wil mijn huis terug”.

Veronique en Koen beloven hun kinderen dat ze hun bezittingen zullen terugkrijgen. Ze vragen enkel geduld en hebben aan elkeen gevraagd wat hun prioriteit is. Winkelen is soms moeilijk. Als Koen in een speelgoed- of meubelwinkel iets herkenbaars ziet, denkt hij aan waar dat stond in het huis.

Naast de inzamelactie van burgers kon het gezin ook rekenen op steun van handelaars zoals het Zoeteke, slagerij Günther en Wendy of de melkboer uit Oosterzele. De schoonvader schreef grote ketens aan. Zo kregen ze bij Dreamland 5 boekentassen voor de kinderen, volledig gevuld met spullen. Bij een kledingketen mochten ze kiezen uit stockoverschotten.

Koen is oprecht blij met al die hulp, al blijft het aannemen altijd een beetje moeilijk. Hij is enorm dankbaar aan iedereen, in het bijzonder Elsy De Wilde. Hij had niet gedacht dat de solidariteitsactie zo’n omvang zou krijgen.

Hechtere familie

In de eerste weken na de brand wordt je geleefd, zegt Koen. Zelf is hij hartpatient en kreeg hij extra medicatie. Ieder lid van het gezin kreeg de weerslag van de brand op een ander moment. Maar uiteindelijk is de familie hechter geworden. De ouders laten hun kinderen niet meer alleen. Als Koen boodschappen doet wil hij zo snel mogelijk terug naar huis.

Share

Professer Taeldeman overleden

Professor taalkunde en bekend Oosterzelenaar Johan Taeldeman is op 73-jarige leeftijd overleden aan een hartfalen. Hij woonde een tijdlang in de Bakkerstraat in Landskouter en verhuisde nadien naar Balegem. Taeldeman was afkomstig van Maldegem.

Professor Taeldeman is vooral gekend om zijn kennis van de dialecten. Zo bracht hij eind 2011 het Woordenboek van de Oosterzeelse dialecten uit, waarbij de professor-op-rust samenwerkt met lokale werkgroepen. In Landskouter waren dat Antoine en Gaby Heyerick, Danny De Bosscher, Simonne Govaert, Erna Tondeleir en Noel Minnaert. Het project was vier jaar eerder van start gegaan onder impuls van schepen van cultuur Paul Cottenie. Lees meer over het woordenboek in ons artikel Dialectenboek uit december 2011.

Johan Taeldeman bij de voorstelling van het Woordenboek van de Oosterzeelse dialecten eind 2011

Politieke reacties

Burgemeester Van Durme: “Oosterzele verliest een geëerde vriend die vriend was van jong en oud, van de gewone man of vrouw en van zijn collega’s proffen. Hij kon eenvoudig moeilijke zaken uitleggen en werd bijzonder gerespecteerd voor zijn eenvoud en terzelfdertijd voor zijn enorme kennis. Een wijze man is heengegaan”.

Filip Michiels noemt Taeldeman “een autoriteit op het gebied van taal, taalkunde en dialect. Zelfs na zijn pensioen bleef hij gepassioneerd door de taal die gebruikt wordt op straat, in de kroeg, bij de duivenmelkers, op school en in zijn Balegem. Hij bleef altijd de promotor van het dialect…”

Groen noemt de professor op haar facebookpagina “een wijs man, een icoon van het Vlaamse dialect…”

Share

Proficiat Frans en Simonna – diamanten huwelijk Bekaert-Van Vijle

Vandaag werd het echtpaar Frans Bekaert en Simonna Van Vijle uit Landskouter in de bloemetjes gezet in het IJzeren Hekken naar aanleiding van hun 60-jarig huwelijksjubileum. Zij trouwden op 29 september 1956 in Sint-Lievens-Esse.

Frans en Simonna Bekaert-Van Vijle met familie, geflankeerd door schepenen Meuleman, De Groote en Verdonck

Frans en Simonna Bekaert-Van Vijle met familie, geflankeerd door schepenen Meuleman, Verdonck en De Groote

Frans – wiens officiële eerste voornaam Hector is – is geboren Landskouternaar en werd vorige maand 86 jaar oud. Simonna werd geboren in Oosterzele in dezelfde maand en jaar als haar man. Ze wonen op de Rooberg 35.

Het echtpaar telt 2 dochters, 3 kleinkinderen en 1 achterkleinkind. Dit geeft meteen aanleiding voor een viergeslacht met overgrootmoeder Simonna (86 jaar), grootmoeder Vera (53), moeder Lisa (25) en dochter Chloë (3).

Viergeslacht met Simonna, Vera, Lisa en Chloë

Viergeslacht met Simonna, Vera, Lisa en Chloë

Frans Bekaert is 12 jaar schepen geweest (van monumentenzorg en openbare werken) en is sedert 2001 ereschepen van de gemeente.

Hieronder kan u de speeches beluisteren van schepenen Christ Mueleman, Marleen Verdonck en Jean-Marie De Groote, die de gemeente Oosterzele vertegenwoordigden op de receptie.

Share

Workshops rond creativiteit en verdieping langs het bos

Al gehoord van Arbol? Het is een plaats langs het Aelmoeseneibos waar je individueel of in kleine groep tot jezelf kan komen, in alle vrijheid en binnen een veilige sfeer. Wij gingen een kijkje nemen bij Ilse Makelberge in de Aalmoezenijestraat nummer 8.

Ilse woont al bijna 6 jaar in Landskouter, heeft een bachelor in orthopedagogie en heeft 10 jaar in de bijzondere jeugdzorg gewerkt. Ze heeft zich bijgeschoold in creatieve werkmethoden om de jongeren een alternatief kanaal te bieden om zich te uiten en zo conflictsituaties te ontmijnen. Een proefproject om dit te ontwikkelen had succes en zo werd Ilse creatief agoog.

Ondertussen werd Ilse mama – het gezin telt 3 kinderen – en zocht ze deeltijds werk. Via starterslabo volgde ze een gesubsidieerd traject naar zelfstandigheid en startte ze Arbol. Ze organiseert workshops en reeksen over thema’s zoals creativiteit, zelfzorg, talenten, werken met passie, verbinding met de ander, herbronning, etc. met groepen van ongeveer 8 volwassenen. In september startte een jaartraject met een vaste groep die elke maand samenkomt.

Ilse Makelberge in haar workshopruimte in de Aalmoezenijestraat

Ilse Makelberge in haar workshopruimte in de Aalmoezenijestraat

Hoe kunnen we Arbol omschrijven? Een plaats om tot uzelf te komen, in alle vrijheid (jezelf zijn) en in alle veiligheid (iedereen op zijn gemak, open sfeer). De nabijheid van het bos wordt gebruikt om inspiratie op te doen — om te schilderen, tekenen en boetseren — en kan helpen bij reflectie, om tot jezelf te komen. De tagline van Arbol is “Groei in verbinding en creativiteit”.

In juni organiseerde Ilse een tweedaags “festival” van de Ontembare Vrouw, naar het boek van Clarissa Pinkola Estés, met verscheidene workshops en gasten. Er worden ook yogalessen en schilderateliers georganiseerd.

Arbol is online te vinden:

Share

Pieter Landerie overleden

Vorige maand zijn we Pieter Landerie verloren. Pieter was lid van de Oosterzeelse Kunstenaarskring OK 95 en was vooral gekend voor zijn beeldhouwwerk. Hij werd geboren in Oudenaarde in 1948 en zou in april 68 worden. Hij woonde in de Aalmoezenijestraat.

Pieter Landerie (° 12 april 1948 † 7 januari 2016)

Pieter Landerie (° 12 april 1948 † 7 januari 2016)

Pieter overleed op 7 januari en werd op 15 januari begraven in de Sint-Agathakerk. Onze deelneming aan echtgenote Noëlla Van Der Sypt en familie.

Share

Interview Padre Renaat

‘Padre’ Renaat De Paepe leidt onze parochie sinds eind 2005. Zijn 10-jarig apostolaat werd recent gevierd in de Sint-Agathakerk. Naar aanleiding hiervan publiceren we hieronder tekst en interview afgenomen door Chris met Padre Renaat. Het verscheen eerder dit jaar op het blog van het Dekenaat Oosterzele bij zijn 70e verjaardag. Gefeliciteerd Padre!

Lees hierover ook:

Padre Renaat wordt gevierd in de Sint Agathakerk met het Martinuskoor uit Massemen

Padre Renaat wordt gevierd in de Sint Agathakerk met het Martinuskoor uit Massemen

Renaat heeft geen kinderen of kleinkinderen, maar hij beschouwt de ganse parochiegemeenschap als zijn familie, waar hij sterk mee verbonden wil zijn en zorg wil voor dragen.

Je bent bijna 70, en nog steeds super actief. Vind je het rechtvaardig dat priesters zo’n hoge pensioenleeftijd hebben?

Ik ben gepensioneerd sinds mijn 65 jaar. Wat ik nu doe is vrijwilligerswerk. Het werk dat ik deed voor defensie is weggevallen. Landskouter bleef en er kwamen 5 parochies bij. Zolang ik een goed gevoel heb bij wat ik samen met heel veel mensen mag doen aan parochie-opbouw en mag rekenen op de medewerking van velen wil ik mijn opdracht blijven voortzetten: mensen samenbrengen rondom de Heer Jezus en samen zijn goddelijke weg gaan.

Landskouter is het uitverkoren dorpje om te wonen en priester te zijn. Eisen 6 parochies niet te veel verantwoordelijkheid?

Ik woonde al in Landskouter toen ik legeraalmoezenier was. Het is een klein dorp waar ik vlug thuis was en bij veel mensen een ‘beetje thuis’ vond. Van hieruit werkte ik en sprong af en toe in voor het verzorgen van vieringen in ons dekenaat.

Daarna zijn er de 5 parochies gekomen. Mijn taak was om daarmee één gemeenschap te vormen. De plaats van samenkomen was daarbij niet belangrijk, wel het samen zijn rond de Heer Jezus.

Is het moeilijk om je in te leven in de verschillende parochies?

Mij inleven en alle mensen echt leren kennen is niet mogelijk. Maar je ontmoet mensen bij verschillende gelegenheden, jonge mensen bij catechesevorming, in schoolvieringen; je ontmoet oudere mensen bij huwelijks- en doopvoorbereidingen, je komt in contact met families naar aanleiding van een sterfgeval, en dan zijn er de feestmomenten van organisaties en buurten… Ik kan geen systematische huisbezoeken doen, maar waar ik gevraagd wordt voor een babbel, een aangelegenheid, of zo maar dan ga ik daar graag op in. Iedereen is ook welkom bij mij thuis.

Je wordt graag Padre genoemd in plaats van Mr Pastoor… is dat een beetje heimwee naar het leger?

Van “Mijnheer Pastoor” houd ik niet, dat woord veronderstelt een zekere afstand en die wil ik niet. Ik ben eerst en vooral een mens tussen vele andere mensen, een gelijke, en ik respecteer iedereen die ook gewoon mens wil zijn. Daarnaast ben ik een gelovig mens die Godsverbonden leef, en wiens Zoon mijn leven kleur geeft. Daarom respecteer ik ook iedereen die leeft vanuit zijn eigen inspiratiebron, als christen gelovig, als anders-gelovige, als niet gelovige… Samen kunnen we zo veel meer.

Als gelovige ben ik priester gewijd om andere mensen voor te gaan en de vreugde te leren smaken van te leven in het spoor van Jezus. Dat is ook de opdracht die de bisschop mij heeft toevertrouwd. Mens zijn met en voor andere mensen.

Toen ik bij defensie werkte werd mij de naam padre lief, en vooral de diepe betekenis die in dat woord schuilt: papa, vader…

Je hebt een stuk van je loopbaan bij het leger doorgebracht. Had je het niet moeilijk met wapens en gevechtsstrategie?

Neen. Omdat ik wist dat ik me tussen een groep mensen bevond die wapens gebruiken op een moreel verantwoorde manier. Geen aanvalswapens, maar verdedigingswapens bedoeld voor de inzet voor vredesdoeleinden. Onze soldaten worden in die zin opgeleid en gevormd. De inzet van onze soldaten wordt bepaald door de wil van ons volk, vertegenwoordigd door onze regering en ons parlement.

Je bent geboren in het jaar dat de oorlog eindigde, er kwam vrede. Is wereldvrede volgens jou bereikbaar?

Mochten alle mensen van goede wil zijn zouden conflicten beter geneutraliseerd kunnen worden. Die conflicten zijn er in heel onze samenleving: tussen volken en staten, maar ook in onze families en gemeenschappen. De  principes van de Franse revolutie “ vrijheid, gelijkheid, broederlijkheid”  kunnen de basis zijn van een harmonieus samenleven. Zolang er mensen zijn die niet tot hun recht komen, uitgebuit worden, op de vlucht moeten gaan, onteerd worden, in hun mens-zijn miskend, zolang zal er geweld zijn en zullen conflicten voorkomen. Alleen komen tot rechtvaardige en eerlijke situaties voor volken en gemeenschappen, komen tot eerlijke en rechtvaardige verhoudingen in gezinnen en families kunnen leiden tot een vrede- en vreugdevol samenleven. Daarbij is de grootste kracht  fouten kunnen herkennen en erkennen, maar eveneens fouten kunnen vergeven en vergeten. Bereid zijn alles weer “goed” te maken. Daarvoor is goede wil nodig en ik besef dat dit niet altijd een eenvoudige zaak is.

Paus Franciscus streeft momenteel naar een moderner kerk. Was je hem met die gedachte al niet voor?

Paus Franciscus wil de kerk niet moderniseren, hij wil terug gaan naar de essentie. Een wereldwijde geloofsgemeenschap rond de Heer Jezus met aandacht voor de armen, kleinen, misdeelden, vluchtelingen. Hij probeert het evangelie tot leven te brengen in alle eenvoud. Daarin zie ik een bevestiging van mijn visie op ‘samen-kerk-zijn’: geen machtskerk maar een kerk die dient, die het verschil maakt in onze wereld. Dat is niet modern, misschien komt het als nieuw, als modern over.

Je gaat regelmatig naar het “Heilig land”. Wat trekt je daar zo extreem aan?

Het “Heilig land” trekt mij niet aan. Wanneer ik mensen mag begeleiden naar het Heilig Land zie ik vooral de kans om mensen dichter te brengen bij het levensverhaal van Jezus en daardoor zijn persoon en zijn boodschap beter te begrijpen en te beleven. Het zijn niet de eeuwenoude stenen en overblijfselen die ons aantrekken.

Religie is zo oud als de mensheid, onder verschillende vormen. Beschouw je dan de katholieke godsdienst als de ene ware godsdienst?

Neen. God heeft zich op veel manieren aan de mensen geopenbaard. Het woord “religie betekent” samen-brengen.

Mensen kunnen bondgenoten zijn in geloof. En wanneer elkeen respect toont voor de geloofsovertuiging van de ander, dan kan hij of zij inzien dat God mensen roept uit alle culturen en in een veelheid van talen en rites geëerd en erkend wordt. Zijn Geest is overal aan het werk, en niet alleen in de katholieke kerk. Overtuigd zijn van de meerwaarde van eigen geloof en gebruiken leidt spijtig genoeg tot extremisme en zelfs tot dodelijk geweld.

Je carrière was zeer afwisselend. Aan welke periode denk je het liefst terug?

Aan geen enkele in het bijzonder. Ik was zeventien jaar werkzaam in het Internaat van het Sint-Lievenscollege in Gent, dertien jaar als pastoor in Baarle-aan-de-Leie en tezelfdertijd aalmoezenier bij de jeugddienst van de CM, nadien 10 jaar bij aalmoezenier bij defensie en nu reeds bijna tien jaar pastoor in Landskouter en vijf jaar voor onze nieuwe geloofsgemeenschap Klein-Land-van-Rode, dat de zes parochies omvat. Ik heb in alle periodes van mijn leven mij goed en gelukkig gevoeld. Ik laat mij door geen enkele situatie dit geluksgevoel afnemen, dat is ook mijn vrijheid.

Heb je nog grote reisplannen?

Mijn huidig engagement houdt een beperking in. Verre reizen trekken me wel aan maar ik moet mij houden aan kortere versies. Als ik er op uittrek met de motor kan ik eens alles achter mij laten en genieten van de landschappen. Het Zwarte Woud ligt mij nauw aan het hart, daar trek ik naartoe zoals vele mensen hier naar zee gaan.

Dank je wel Padre voor je openhartig gesprek. We hopen dat je je taak nog vele jaren kunt vervullen in goede gezondheid.

Share

Landskouternaar Gil De Vis organiseert wereldkampioenschap BMX

Gil De Vis, zoon van Wim De Vis uit de Bakkerstraat, organiseert het wereldkampioenschap BMX dat doorgaat in Heusden-Zolder in juli van dit jaar. Hij is daarmee de jongste organisator ooit van zo’n wereldkampioenschap.

Gil De Vis, organisator van het wereldkampioenschap BMX 2015

Gil De Vis, organisator van het wereldkampioenschap BMX 2015 (foto via Gil DV)

Dat wereldkampioenschap heeft plaats van 21 tot 25 juli. Het is de eerste keer dit in België wordt georganiseerd. Ex-profrenner en gele trui drager Marc Wauters richtte na zijn wielercarrière een BMX club op in Zolder en er werd een track aangelegd. Op die track werd in 2010 en 2013 reeds het Belgisch kampioenschap BMX georganiseerd. BMX staat voor Bycicle Motocross en is een door de UCI (internationale wielerunie) erkende en georganiseerde fietssport op een parcours met hindernissen, vooral heuveltjes, vergelijkbaar met motocross. Het is tevens ook een Olympische discipline en gezien het volgend jaar een Olympisch jaar is, geeft dit het wereldkampioenschap een extra dimensie.

Wat begon als een stage op Circuit Zolder…

Hoofdorganisator is Landskouternaar Gil De Vis. Hij werkt al sinds 2011 bij de organisatie om het WK naar België te halen en dat is ook gelukt met de overheidssteun van Vlaanderen, de provincie Limburg en de gemeente Heusden-Zolder en met sponsors De Nationale Loterij, Volkswagen en Redbull. Gil is 27 jaar en woonde tot 2010 in Landskouter. Hij studeerde marketing-communicatie en wou stage lopen in de autosector. Uiteindelijk belandde hij op het Circuit Zolder. Daar hadden ze na zijn stage een vaste plaats, maar dan wel in het wielrennen. Circuit Zolder is immers aan het diversifiëren. Wegens een beperking in de vergunning (het circuit moet 1 weekend op 2 gesloten zijn voor auto’s en er zijn ook nog geluidsbeperkingen) zocht het naar alternatieven, zo ook fietsen en BMX. Gil ging in op het aanbod en verhuisde van Landskouter naar Paal (Beringen).

Het parcours is 380 meter lang en ligt temidden het autocircuit van Heusden-Zolder. Meestal worden BMX kampioenschappen indoor gereden, maar in 2015 wordt het dus in open lucht georganiseerd. In de aanloop naar het wereldkampioenschap worden er op het parcours tussen 3 en 5 april de eerste manches van het Europees kampioenschap gereden. Meer informatie over het Europees en wereldkampioenschap vind je op bmxzolder.be

Logo van het wereldkampioenschap BMX 2015 in Heusden-Zolder

Logo van het “2015 UCI BMX World Championships” in Heusden-Zolder

Jongste organisator

Hoe doen de Belgen het in de BMX sport? Gil ziet ze meedoen met de top tot 15 jaar. Bij de juniors en elite zijn de Belgen minder aanwezig. Hij verwacht wel dat dit BMX kampioenschap de nodige boost kan geven aan de sport in België, dankzij de media aandacht en de infrastructuur die men nu al heeft kunnen verbeteren in de aanloop naar de Europese en wereldkampioenschappen.

Gil zal de jongste organisator ooit zijn van zo’n wereldkampioenschap. Hij bezocht vorige kampioenschappen zoals in Kopenhagen (2011) waar hij voldoende opstak om een jaar later in Salzburg het wereldkampioenschap van 2015 binnen te rijven, met Brazilië als concurrent. Het kampioenschap komt zo goed als zeker op tv. Zowel het tijdrijden op vrijdag 24 juli als het hoofdkampioenschap op zaterdag 25 juli.

Share

Roger Bockstaele – “the birdman from Belgium” deel 2

In december publiceerden we het eerste deel van een verslag van een workshop die Roger Bockstaele in augustus 2014 gaf in de Verenigde Staten aan collega smeden. Dat eerste deel kan u nalezen via deze link.

In dat eerste deel toonde Roger aan de deelnemers van de workshop in Wisconsin hoe ze het frame en de body van de vogel moesten bouwen. Van zodra dat werk vlot vooruit ging, zette Roger iemand aan het werk om de poten te bouwen, te beginnen van een rond stukje ijzer dat verder verkleind werd tot klauwen. Roger bracht het nodige relief aan met materiaal dat hij uit België had meegebracht. De stukjes werden dan samen gelast tot een poot, dat later op het body van de vogel zou geplaatst worden.

Detail van klauw en voet, die later zouden samengelast worden tot een poot

Detail van klauw en voet, die later zouden samengelast worden tot een poot

De twee poten met elk 4 tenen en klauwen

De twee poten met elk 4 tenen en klauwen

Terwijl de poten afgewerkt werden, waren andere deelnemers bezig met de talloze veren. Roger startte met de hoofdveren van de vleugels en bracht ze samen met materiaal dat hij had laten overkomen uit België. Het aanbrengen van de spoel, relief en op lengte snijden waren de te volgen stappen – iedereen hielp mee. Een vogel van deze afmetingen telt honderden tot duizend veren. Omdat dit nog uren werk in beslag zou nemen met slechts één gereedschap dat Roger meebracht, besloot deelnemer Roy om zelf een hulpstuk te maken om de veertjes te maken. Daardoor werd veel tijd gewonnen.

De veren op de bovenste vleugel zijn bijna volledig. Nu moeten er nog veren onder geplaatst worden.

De veren op de bovenste vleugel zijn bijna volledig. Nu moeten er nog veren onder geplaatst worden.

Dit verslag is gebaseerd op een blogpost van Dan Burke die je kan nalezen op deze link: farrierproducts.com/blog/2014/12/farriers-working-with-belgian-blacksmith-part-2/. Ook de foto’s zijn van Dan’s blog.

Share

Roger Bockstaele – “the birdman from Belgium”

In augustus is onze siersmid Roger Bockstaele nog ’s naar de Verenigde Staten getrokken. Roger wordt regelmatig uitgenodigd in smidskringen en toonde zijn talenten aan Amerikaanse collega’s in Drummond, Wisconsin. Dat ligt bij de grote meren, in het noorden van de Verenigde Staten, niet ver van de grens met Canada. Roger is in Europa en de Verenigde Staten gekend als “the birdman” omdat hij vooral veel lof krijgt voor de vogels die hij in detail smeedt, van kleine zangvogels tot arenden en reigers op ware grootte. Maar zijn talenten gaan verder dan vogels alleen.

Roger Bockstaele (links) aan het werk in de Verenigde Staten met zijn vriend Rudi Kerckhaert

Roger Bockstaele (links) aan het werk in de Verenigde Staten met zijn vriend Rudi Kerckhaert

Roger was vergezeld door zijn vrienden Rudi en Beatrice Kerckhaert van de hoefijzerproducent Kerckhaert, die de samenkomst mee hadden georganiseerd.

Onze smid uit de Lembergestraat startte de workshop met het maken van de contouren van een buizerd, op basis van licht metalen stroken. Roger zette meteen ook de deelnemers aan het werk om het lichaam op te vullen en de voeten, veren en de bek te maken. Het was zijn bedoeling om het smeedwerk zo ver te krijgen dat zijn Amerikaanse collega’s het zelf zouden kunnen afwerken op een ander tijdstip. Niemand van de aanwezigen besefte bij de start hoe arbeidsintensief dit proces wel is, niet alleen om het lichaam van de vogel te maken maar ook het bouwen en plaatsen van de honderden veren.

Europese buizerd gebouwd door Roger Bockstaele. Tijdens de workshop in de VS werd een soortgelijk kunstwerk gebouwd.

Europese buizerd gebouwd door Roger Bockstaele. Tijdens de workshop in de VS werd een soortgelijk kunstwerk gebouwd.

Twee Amerikaanse collega’s, Roy en Tom, maakten specifiek gereedschap klaar om de veren te helpen maken. Maar zelfs met het extra gereedschap en de hulp van alle deelnemers moesten er op het einde van de workshop nog honderd veren gemaakt worden – de buizerd zou in totaal een 800-tal veren tellen. Roger toonde hoe zo’n veer gebouwd wordt – de spoel in het midden, reliëf brengen in de veer en het dan nauwgezet aan het lichaam vastmaken.

Iedereen begon mee te helpen veren te maken, sommigen werkten aan het lichaam van de vogel. Lou Mueller, een goede vriend van Roger, werd aangesteld om de veertjes aan het lichaam te bevestigen. Lou was speciaal uit St. Louis (Missouri) gekomen om Roger nog eens in actie te zien. Lou en Roger hadden mekaar een aantal jaren geleden leren kennen op een conferentie van ABANA, de vereniging van siersmeden van Noord-Amerika.

Lou Mueller en Roger Bockstaele tijdens de workshop

Lou Mueller en Roger Bockstaele tijdens de workshop

Dit verslag is gebaseerd op een blogpost van Dan Burke die je kan nalezen op deze link: farrierproducts.com/blog/2014/10/the-birdman-from-belgium-part-one/. Ook de foto’s zijn van Dan’s blog. Toen hij zijn akkoord gaf om dit verslag over te nemen in de landskouterse post, vertrouwde Dan ons toe dat Roger een “fenomenale smid en persoon is”.

Proficiat, Roger! Je talenten reiken ver buiten Landskouter en worden erkend tot in de Verenigde Staten!

Share

Interview Johan Van Durme, lijsttrekker CD&V/N-VA

Als laatste in de interviewreeks in de aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen van 14 oktober spreken we met burgemeester Johan Van Durme, lijsttrekker van het gemeentelijk kartel CD&V/N-VA.

Burgemeester, we hebben uw foto nog niet in het straatbeeld gezien, in tegenstelling tot uw schepenen en andere CD&V kandidaten en kandidaten van andere partijen?
Er zijn drie borden van mij met zwart-wit opschrift “Johan Van Durme”, “Alle Oosterzelenaren inbegrepen” en “Burgemeester van alle Oosterzelenaren”. Zo zijn er 150. Elk huishouden in Oosterzele krijgt een folder van mij in de bus, op dubbel A3 formaat, een oplage van in totaal 5.700 exemplaren. En ik draag mijn deel bij tot de kandidaten- en realisatiebrochures. Je moet weten dat er een budget is per kandidaat. Dat bedrag is afhankelijk van het aantal inwoners van de gemeente. In Wetteren heeft de burgemeester zijn ambt kwijtgespeeld omdat hij zijn budget had overschreden en er een klacht was ingediend.

Johan Van Durme, uittredend burgemeester en lijsttrekker van het kartel CD&V/N-VA

In ons interview naar aanleiding van de verkiezingen van 2006 beloofde u een fietspadennetwerk en vermeldde u voor Landskouter de Aalmoezenijestraat, Lembergestraat en Rooberg.
90% van onze verkiezingsbeloftes zijn uitgevoerd. En helaas kunnen we met ons lange-afstandsfietspad niet door het Aelmoeseneiebos. Daar heeft een beschermde bloem voorrang. Maar we vinden wel een alternatief.

Als u in het nieuws komt over de problematiek van de N42 lijkt u zo machteloos. Is er dan niets dat u kan doen?
We hebben recent bericht gekregen van de minister en de administratie dat ze het probleem prioritair zullen aanpakken. Er is geen andere oplossing dan via onteigeningen naar een 2 x tweevaksbaan te gaan, met ventwegen. Men erkent de problematiek want op de E40 zijn er borden die waarschuwen voor de file aan de afrit van Wetteren. Ik denk dat ze het nu begrepen hebben. Dat stemt me hoopvol. Ik lijk misschien machteloos, maar ik ben niet moedeloos.

Waaraan denkt u terug als u de legislatuur 2006-2012 bekijkt en welke projecten vindt u prioritair voor de volgende jaren?
We hebben geluisterd naar onze bevolking en onze middelen ingezet op huisvesting, senioren, gezinnen, onderhoud wegen en gemeenschapsvoorzieningen. Het verkeersongeval met de drie studentes die omgekomen zijn in Moortsele was het ergste wat ons overkomen is. En zoals gezegd blijft de N42 een grote bekommernis.
In de toekomst blijft veilig verkeer een prioriteit, samen met betaalbaar wonen en zorgvoorzieningen voor senioren. De inspraak van de burger en dienstbaarheid aan de bevolking is belangrijk voor ons.

Waaraan denkt u als u specifiek naar Landskouter kijkt?
Nu heeft iedere deelgemeente een gemeenschapscentrum, ook Landskouter na de verbouwing van het IJzeren Hekken. We hebben ons bevraagd bij de inwoners, hebben iedereen uitgenodigd en rekening gehouden met deze inspraak. Aan de pastorij is de garage weggenomen en de pastorijtuin is openbaar domein geworden, de muur is weg. Op die manier komt de romaanse kerk, de mooiste kerk van Oosterzele, zo veel beter tot haar recht.
De Aalmoezenijestraat werd vernieuwd, alsook de voetpaden in de Lembergestraat. We hebben het station van Landskouter kunnen houden en we zijn begonnen met het lange afstandsfietspad tussen Gent en Zottegem. Op het kerkhof is terug plaats gemaakt en we hebben sociale huisvesting voorzien.

Op het plan van Oosterzele dat in elke bus viel, staat de Slangenwegel [tussen Stuivenberg en Aalmoezenijestraat] met stippellijn aangeduid, maar die is al tientallen jaren feitelijk afgesloten.
De Slangenwegel is geen dossier om trots op te zijn. Het is een slangenkuil geworden. Kijk, die doorgang blijft eigendom van de gemeente. Maar we mogen die doorgang ook niet forceren om de aanpalende eigenaar te pesten. Als we één doorgang openstellen moeten we het ook doen voor de andere 40 buurtwegen. Iedereen gelijk. Laten we openstellen wat nut heeft, waar we een lus kunnen realiseren. De bunkerroute en mountainbikeroute zijn hier goede voorbeelden van.

Filip Michiels stuurt aan op een automatisatie van het documentenbeheer van de gemeente, om deze vlotter toegankelijk te maken.
Allemaal goed en wel, maar het dossier moet uiteindelijk nog gelezen worden. Dat  is niet evident vanop een computer. Soms moet je er een plan bij openvouwen of heb je toelichting nodig van de bevoegde ambtenaar. Dat gebeurt best op het gemeentehuis. Ik zou trouwens de oppositie willen vragen om eerst het dossier te lezen en dan verduidelijkende vragen te stellen. Veel gemeenteraadsleden zijn slecht voorbereid. In het schepencollege zitten wij per week 4 uur samen. Daarnaast werken we nog zo’n 14 uur aan dossiers. Gemeenteraadsleden van de oppositie investeren misschien één uur ter voorbereiding van de gemeenteraad. Dan merk je wel het verschil. OK, je kan niet alles weten, maar binnen het schepencollege verdelen wij het werk. Waarom kan de SVVO dat niet en neemt Filip Michiels alles op zich? Voor de situatie van Barbara Redant [enig gemeenteraadslid van Groen] hebben we begrip. Zijn kan niet van alles op de hoogte zijn.

Zowel bij SVVO als bij Groen staat veilig verkeer bovenaan de agenda. Ziet u dit als kritiek op het verkeersbeleid van de voorbije jaren?
Veilig verkeer is nooit af, het kan altijd nog veiliger. Ik ben blij dat ook andere partijen dit voorop plaatsen. We kunnen er samen aan werken in de verkeerscommissie. Ik ben verbaasd hoe snel er gereden wordt op de Geraardsbergsesteenweg en in de Aalmoezenijestraat. Maar ook op de as Moortsele-Scheldewindeke. Eens uit de dorpskom rijden we te snel. We doen kleine boodschappen, brengen en halen de kinderen, er is weinig tijd. We moeten beginnen bij ons zelf. “Waar rij ik te snel?” Ook ik rij soms te snel en ik heb goede voornemens om dat te veranderen.

Meer info en contactgegevens op http://www.oosterzele.cdenv.be/johan-van-durme

Share